Halina Reijn

Actrice Halina Reijn draagt in `Grimm' van Alex van Warmerdam een kort rokje. Dat doet ze vaker in films, op de televisie en op het toneel.

Dat korte rokje in Grimm, dat draagt Halina Reijn omdat ze een klein meisje speelt, dat het echt koud moest hebben. Zegt regisseur Alex van Warmerdam. Maar het lijkt wel of Halina Reijn altíjd korte rokjes draagt, ook als ze een moeder speelt, of het nou zomer of winter is. En al die korte rokjes zijn even functioneel als het koude-meisjesrokje in Grimm. Het zijn rokjes die zoveel mogelijk van de benen van Halina Reijn laten zien. Net zoals we haar vaak in badpak zien, in bh, of helemaal bloot. Halina Reijn heeft namelijk een lichaam waar god eens goed voor is gaan zitten. Dat hij haar ook nog acteertalent heeft gegeven, daar moet je extra scherp op letten, anders zit je alleen maar naar die buitenkant te staren.

Vanaf haar twintigste begon Halina Reijn (nu 28) snel naam te maken. Ze speelde kleine rollen in tv-films als Pril geluk (Jurriën Rood, 1994) en Suzie Q (Martin Koolhoven, 1999). Haar echte doorbraak was op het toneel. Bij de Trust, kiemcel voor de Nederlandse film, speelde ze in 1997 Ophelia in een Hamlet van Theu Boermans. (Jacob Derwig, nu haar tegenspeler in Grimm, was Hamlet.) Boermans gaf haar dragende rollen in voor hem en haar typerend heftige stukken als Jeff Koons (2000) en Lulu (2001). Mogen we Lulu opvatten als een sleutelrol? Een leeg creatuur waarin mannen en vrouwen hun verlangens projecteren.

Ze heeft in afgelopen jaren in hoog tempo in films voor biosccop en tv geacteerd: drie, vier producties per jaar en daarnaast nog toneel. Ze was - atypisch - de bedrogen vriendin in Îles Flottantes van Nanouk Leopold en de excuuspartner voor de homoseksuele Jacob Derwig in Zus & Zo van Paula van der Oest (2001). Van alle hoofdrollen in deze film kreeg zij de minst interessante: meer scenario-vehikel dan personage. Hard was ze daar; met haar hoekige gezicht is ze snel hard, waarmee ze het (seksuele) zelfbewustzijn van haar karakters extra aanzet.

In 2002 speelde ze bijrollen in Villa des Roses van Frank van Passel en Moonlight, weer van van der Oest. Dit jaar heeft ze drie grote rollen. Ze is de moeder in Polleke (Ineke Houtman), de serieuze kinderfilm die ze met haar slordige vrijpostigheid van frisse lucht voorziet. Ze is het zusje van Jacob Derwig in Grimm. En ze is de tweede vrouw van Peter Paul Muller in De Passievrucht van Maarten Treurniet, die volgende week uitkomt.

Interessante rollen in interessante films. Wat wil je nog meer? Nou, misschien dat het rokjesdenken over Halina Reijn eens wordt doorbroken en dat ze vaker rollen krijgt waarin ze meer mag dan rondvlinderen en schreeuwen als het moeilijk wordt. Ze heeft tot nog toe minder zijden van haar talent (kunnen) laten zien dan generatiegenoten als Kim van Kooten of Carice van Houten. En misschien dat een regisseur eens voorzichtig aan een broek kan denken. In een interview met deze krant ter gelegenheid van Lulu zei Reijn in 2001: 'Ik wil er niet zo nadrukkelijk begeerlijk uitzien.' Yeah right, zou Joanne Lumley's Patsy zeggen.

    • Bas Blokker