Britpop

Sommige documentaires veronderstellen wel een heel kort geheugen. In Live Forever moeten we geloven dat in Engeland in de jaren tachtig alleen maar slechte muziek werd gemaakt en in de jaren negentig alleen maar geweldige. En dat terwijl we net in Michael Winterbottoms speelfilm 24 Hour Party People hebben moeten zien hoe geweldig dat decennium in ieder geval in Manchester was. In Live Forever is het in heel Groot Brittanië geweldig. De Britpop van Oasis, Blur en Pulp en New Labour van Tony Blair zorgden samen voor een nieuwe elan. Een journalist geeft toe dat hij huilde toen hij Oasis' `Some Might Say' voor het eerst op Top of the Pops zag. Zelden een schaamtelozer chauvinistische film gezien dan deze documentaire. Het chauvinisme krijgt iets provinciaals omdat makers en muzikanten zich steeds afzetten tegen grote broer Amerika. In hun ogen is het feit dat het Amerikanse tijdschrift Vanity Fair een heel nummer aan Cool Brittannia wijdt, het hoogtepunt van de beweging. Those were the days.

Live Forever. Regie: John Dower. In: Melkweg, Amsterdam; Lux, Nijmegen; Lantaren/Venster, Rotterdam.