`Assepoes' met mooie muziek en puntige teksten

Voor aanvang van Assepoes, de muziektheatervoorstelling van jeugdtheatergezelschap Het Filiaal, krijgen de bezoekers een schoenlepel uitgereikt `voor het glazen muiltje'. Die schoenlepel kan ook meteen worden gebruikt voor het begin van het sprookje, want dat wringt nog een beetje. Er wordt een handjevol zinnen gezegd en dan volgt een lang muzikaal intermezzo, knap gespeeld, maar zonder aanleiding en daardoor misplaatst. Het decor ziet er op dat moment ook nog saai en verantwoord eigenzinnig uit. Het zijn deuren die op verschillende manieren kunnen openklappen.

Dat begin duurt gelukkig maar heel even. Het gaat allemaal lopen als de valse stiefmoeder (Ron van Lente) ten tonele verschijnt en met haar gok tegen een van de deuren botst. Zij schudt het leven van miezemuisje Assepoes (Ilse Warringa) danig op en zeker ook dat van haar vader (Bram Kwekkeboom), een dreinende dweil die alleen maar chocola met brood wil eten.

Deze Assepoes is geen brave navertelling van het bekende sprookje. Auteur Heleen Verburg maakt er iets veel mooiers van, samen met Gábor Traján, die aantrekkelijke melodieën componeerde bij haar puntige songteksten.

Zelfs de deuren blijken gaandeweg in staat tal van gedaantes aan te nemen. Zo suggereren ze moeiteloos de gang achter de balzaal, het kamertje van Assepoes en zelfs de koets waarmee het meisje zich naar het bal van de prins haast. Het is aan regisseur Monique Corvers te danken dat de acteurs langs de randen van de slapstick gieren, zonder door te schieten. Vooral de stiefdochters worden hierdoor heerlijk gemene creaties van hebberigheid en egoïsme. Ze janken hysterisch als Assepoes haar voddige pop voor zichzelf wil houden, nadat ze al haar kamer en haar jurken heeft weggegeven. Die daad verleidt petemoei Oscar Siegelaar tot het mooiste nummer van de voorstelling met de prachtige eerste zin: ,,Verdriet laat zich niet zomaar in de ogen kijken.'' Een sprookje met moraal, voorwaar.

Maar dan wel een moraal waar geen gesuikerde vanzelfsprekendheid vanaf druipt. Dat komt onder meer omdat de goeden weliswaar aardig, maar ook een beetje sullig zijn en de slechten zó slecht dat ze er charmant door worden. Zoals de stiefmoeder, die bijna een hartverlamming van woede krijgt als de begeerde prins Assepoes verkiest boven haar eigen dochters. En dan gaat het moederlief niet eens om het geluk van haar kroost; ze wil gewoon in een paleis wonen. Daarom meldt ze zich even later bij Assepoes met een lege taartdoos (ze kon de verleiding niet weerstaan), met onderop een briefje met het verzoek of `de familie' niet ook in het paleis past.

Schoonheidsfoutjes zijn de momenten dat de muzikanten als acteurs worden ingezet. Dat zou geen enkele regisseur moeten doen. Af en toe zakt het verhaal ook in, omdat slechts zes acteurs alle rollen voor hun rekening nemen en die kunnen, hoe hard ze ook hollen, niet altijd het hele podium vullen.

Toch zou je niet zeggen dat dit de eerste voorstelling van Het Filiaal in de grote zaal is, zo knap zit het geheel in elkaar. De productie is de komende lange donkere maanden in de theaters te zien, zodat iedereen er gelukkig van kan worden.

Voorstelling: Assepoes, door Het Filiaal. Tekst: Heleen Verburg Regie: Monique Corvers. Composities: Gábor Tarján. Vanaf 6 jaar. Gezien: 29/11, Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee t/m 29/2. Inl. 030-2734956 of www.assepoes.nl

    • Jowi Schmitz