Afscheid op een onderdeel

En toen wás er koffie. Het begon ermee dat er af en toe een stoomstraaltje langs het espressobakje siste. Het eindigde ermee dat er meer heet water langs het bakje spoot dan erdoorheen. Inspectie bracht aan het licht dat het gelukkig een kleinigheid was. De rubber ring waar het bakje met de gemalen koffie tegenaan gezet wordt, vertoonde een gaatje. Een normale vorm van slijtage. Op naar het servicecentrum van Douwe Egberts dus, waar de espressomachine zes jaar geleden was aangeschaft.

Daar wachtte een bittere teleurstelling. ,,Nee, die hebben we niet meer. Het houdt een keer op.''

Een rondgang langs onderdelenwinkels en rubberleveranciers was al even deprimerend. Sommigen kenden het probleem al. ,,Douwe Egberts? U bent de zoveelste!''

Een standaardring, eventueel een bijgeknipte ring was ook al geen oplossing. De ring had een typische vorm, met een speciaal groefje erin. Een rubberexpert wist wel hoe dat kwam: de fabrikanten verzinnen het liefst iets wat niemand anders heeft, dan verdienen ze nog wat aan de onderdelen.

Daar stond-ie dan, de Piazza d'Oro, een fijn machientje. Altijd vertroeteld, op tijd ontkalkt en nog in perfecte conditie. Maar waardeloos geworden door een versleten ringetje.

Vrienden en collega's kenden wel meer staaltjes van dit consumentenleed. Vooral de computer- en de telecomsector is goed vertegenwoordigd. Hans Ree maakte zich twee weken geleden op de achterpagina al boos over een niet leverbaar thermisch elementje voor zijn faxmachine. Iemand anders vertelt over een mobiele Siemens-telefoon die verloren ging. Niet oud, maar niet meer leverbaar. En de nieuwe past niet in de houder van de carkit. Dus moet er een nieuwe telefoon én een nieuwe houder komen. Bezitters van de Quattrovox-telefoonhuiscentrale klagen over kapotte lichtnet-adaptors, die niet los verkrijgbaar zijn, zodat je een hele nieuwe Quattrovox moet kopen. Idem dito een Toshiba-laptop: netaanluiting zat los, reparatie onmogelijk.

Printers. Wie een oud type heeft, stapt elke keer in angstige spanning naar de computerwinkel. Zouden ze er nog een lint of een cartridge voor hebben? De predikant die zijn preken op een oude Philips Video-writer tikte, staat met lege handen – het lint is op, voor altijd.

Witgoed. De verkrijgbaarheid is over het algemeen goed, maar de bezitster van een zes jaar oude Whirlpool magnetron/grill kan haar apparaat bij het grofvuil zetten. De sluiting van het deurtje is kapot en niet meer te krijgen.

Audio. Een transformator voor een NAD-versterker – toch een duur topmerk – die niet meer te krijgen is. Een accu voor een Sony-walkman die niet meer wordt gemaakt. De walkman doet het nog wel op het lichtnet, maar dat beperkt de actieradius nogal. Een videocamera van hetzelfde merk met een defect in het aandrijfmechanisme: koop maar een nieuwe, meneer.

Zo zijn er meer gruwelverhalen. Maar het moet gezegd worden, veel dealers en fabrikanten doen hun best. En al is het niet overal zo goed geregeld als in de auto- en motorfietsbranche – waar bijna alles nog te krijgen is – na een beetje zoeken in de Gouden Gids of op Internet vind je het vaak wel.

Dat neemt niet weg dat elke keer dat het niet lukt weer even onverteerbaar is. Wettelijk is er niets geregeld, de garantieperiode is het enige houvast van de consument.

Douwe Egberts zit er wel een beetje mee. ,,Wij vinden het heel spijtig.'' En ze delen mee dat iedere bezitter van een kapotte Piazza d'Oro 20 euro korting krijgt als hij bij DE een nieuw apparaat koopt. Vraag er meteen twee nieuwe rubber ringen bij. En maak haast, want op 1 januari 2004 loopt deze actie af.

    • Warna Oosterbaan