`Wereldgoal'

Hoe voelt het om getuige te zijn van een historisch moment zonder het je bewust te zijn?

Knap schlemielig, dat kan ik iedereen verzekeren.

Stel u voor, je staat op 22 november 1963 in Dallas langs de route van de Amerikaanse president. Je bent te laat of je bent te klein, hoe het ook zij, je kunt het niet goed zien en besluit maar weer huiswaarts te gaan. Op de hoek van de straat hoor je nog wat knalletjes (vuurwerk), waarna je fluitend je weg vervolgt. Thuis vraagt iedereen met uitpuilende ogen: ,,Stond je er dichtbij?''

Zo ongeveer voelde ik me gisteren in de Arena na de vierde minuut van de wedstrijd Ajax-Feyenoord. Mitrea gaf een halfmislukte voorzet op Van der Vaart, die naar de bal leek toe te struikelen meer om zijn goede wil te tonen dan om het mooiste doelpunt van zijn carrière te maken. Het was een vorm van baldadigheid in de letterlijkste zin. Van der Vaart viel uitgelaten en overmoedig naar de bal, omdat hij nog fris en daadkrachtig was. Een half uur later zou hij die bal hebben laten lopen voor iemand achter zich die er mogelijk beter voor stond. Kom, ik probeer het 's met mijn hak, dacht hij nu, en het volgende moment lag de bal achter Lodewijks.

Een `wereldgoal' was geboren.

Om me heen hoorde ik meteen vergelijkingen met de klassieke solo van Maradona tegen Engeland en de volley van Van Basten tegen Rusland. Een echte Ajax-supporter doet het niet voor minder. Als mijn vader erbij was geweest, zou hij gemompeld hebben: ,,Bakhuys, kopbal in snoekduik.''

Helaas moest ik me buiten de vergelijkingen houden, want ik had de bal alleen maar achter Lodewijks zien hupsen. Op het moment dat Van der Vaart de bal met de hak van zijn linkerschoen een moordend tikje gaf, moet ik met mijn ogen geknipperd hebben. Zo kun je ook op foto's staan. Iedereen kijkt ontspannen en zelfverzekerd in de camera, maar jij hebt als enige de ogen schaapachtig gesloten.

Uiteraard heb ik ter plekke niets laten merken. Ik kon mijn nalatigheid verdoezelen dankzij de videobeelden die Ajax altijd meteen op een groot scherm achter beide doelen laat zien. (Alléén van de Ajax-doelpunten, wat ik nog altijd een van de kinderachtigste vormen van chauvinisme vind die ik ken.)

Enige teleurstelling kon ik moeilijk onderdrukken nadat ik de beelden ook thuis herhaaldelijk had bekeken. Werd de actie van Van der Vaart niet meer bepaald door geluk dan door wijsheid? Of spreekt hier de kinnesinne van iemand die op het moment suprême niet-thuis gaf?

Feyenoord-verdediger Kees van Wonderen vond het een doelpunt van niks: ,,Het was een pure kamikaze-actie, Van der Vaart deed het niet bewust. Het zou hem sieren als hij toegaf dat het puur geluk was.''

Puur geluk? Nee, dat gaat ook weer te ver. Je moet wel wat in je mars hebben om zo'n doelpunt te kunnen maken. Kees van Wonderen zal het nooit lukken. Maar de vergelijking met de doelpunten van Maradona en Van Basten kan de hakbal van Van der Vaart niet doorstaan. Die doelpunten vergden meer inzicht (Maradona) en timmermansoog (Van Basten). Je kon ze als toeschouwer ook niet missen, al stond je zelfs met je eksterogen te knipperen.

    • Frits Abrahams