Oorlog Irak

Arend Jan Boekestijn heeft een groot probleem. Hij was (en is nog steeds) een van de meest geprononceerde voorstanders van de oorlog in Irak, waarvan hij het afgelopen jaar in verschillende media regelmatig kond heeft gedaan. In het nauw gebracht door de ontwikkelingen in Irak slaat hij in deze krant wild om zich heen (NRC Handelsblad, 21 november).

Ook ondergetekende was voorstander van deze oorlog, maar heb het debat nooit beschouwd als een kwestie van de voorstanders tegen de tegenstanders, er waren zowel goede argumenten tegen de oorlog (op dat moment) als voor ingrijpen. In plaats van wild om zich heen te slaan, zou Boekestijn z'n verlies moeten nemen. Er is tot op heden geen spoor gevonden van massavernietigingswapens, de pacificatie en democratisering van Irak lijkt verder weg dan ooit en de Verenigde Staten hebben de klus ernstig onderschat.

Boekestijn realiseert zich dat we onszelf in de nesten hebben gedraaid en beëindigt zijn artikel met een oproep: ,,Dit is geen moment om te weifelen. Hoe moeilijk de situatie ook is, we zijn gedoemd tot succes.'' Helaas, wij zijn helemaal niet gedoemd tot succes.