Croonen

,,Ik ben in eerste instantie pianist. Op mijn derde begon ik op een speelgoedpiano en een jaar later zat ik aan de vleugel. Zingen ben ik eigenlijk pas gaan doen na mijn vijftiende, nadat mijn stem was gebroken. Ik begon met een liedje per avond, gewoon om eens te zien hoe dat werkte. Dat werden er al snel twee, drie en nu zing ik bij concerten het halve American Songbook.''

Terwijl zijn leeftijdgenoten dweepten met zoete jongensbands of straatwijze rap, leefde Peter Cincotti in een geheel andere wereld. Als tiener droeg hij al de pakken en zijden stropdassen die hij kende van foto's van Frank Sinatra en Nat King Cole. En zong hij hun een halve eeuw oude repertoire. De hedendaagse croonerkoning Harry Connick Jr. had hem al op zevenjarige leeftijd ontdekt en op het podium gezet. Vorig jaar schreef de toen 19-jarige Cincotti jazzgeschiedenis door als jongste muzikant ooit op te treden in de chique Oak Room van het New-Yorkse Algonquin Hotel, het mekka van de lounge acts. Zijn titelloze debuutalbum is net uit.

,,Mijn liefde gaat uit naar popmuziek van ver voor mijn geboorte. Die is naar mijn idee nog steeds relevant. De liedjes van Gershwin en Porter hebben iets tijdloos. En in een tijd als de onze, die veel complexer is dan bijvoorbeeld de jaren vijftig, is er wellicht weer behoefte aan pretentieloze liefdesliedjes. Niet dat ik twintigers van nu wil bekeren tot Frank Sinatra. Maar ik heb zelf helemaal niks met rock of pop. De helft van de tijd wordt er niet echt gezongen. En in de studio's is er vaak zo lang aan geschaafd dat alle natuurlijkheid eruit is.

,,Mijn favoriete muzikanten maakten platen met kleine imperfecties, het waren opnamen die dicht tegen het live-gevoel aanzitten. Ik hou van Fats Waller, Ray Charles, Stevie Wonder – veelal zangers die ook piano spelen. Ik ben geïntrigeerd door de manier waarop Nat King Cole pianolijntjes rondom zijn vocalen speelde; zijn platen draai ik iedere dag. Van de zangeressen zijn het vooral Billie Holiday en Carmen McRae die met hun manier van fraseren een diepe indruk op mij hebben gemaakt.

,,Op mijn debuutalbum speel ik de muziek van mijn muzikale helden. Ik heb wel heel voorzichtig gekozen. Om op mijn leeftijd The Second Time Around te zingen, dat is niet geloofwaardig. En ik hoed me ervoor om puur een standards-zanger te worden. Bij dit soort intieme muziek is het belangrijk een persoonlijk geluid te hebben en dat kan je het beste ontwikkelen door eigen songs te zingen. Voor de drie eigen composities op dit album hebben mijn moeder en zus de teksten geschreven. Zij helpen me nu ook als ik vast zit. Zij geven me vaak net dat ene woord dat een liedje afmaakt.

,,Ik geloof dat ook voor lichte muziek een bepaalde levenservaring nodig is om authentiek over te komen. Dat is de reden waarom ik nog niet heb gekozen voor een fultime muzikantenbestaan en ben begonnen aan een studie aan Columbia University. Die non-muzikale ontwikkeling – Plato lezen, een cursus sterrenkunde volgen, een sociaal leven opbouwen – is een soort kunstmest voor de muziek. Anders kunnen ook liefdesliedjes oudbakken worden.''

Peter Cincotti (Concord Records, CCD-2178-2) Distr Challenge Records.

    • Edo Dijksterhuis