Claudia Cardinale

De Italiaanse actrice Claudia Cardinale was Fellini's droomvrouw in 8 1/2. Ze is altijd droomvrouw gebleven.

Als je de dingen leest die over Claudia Cardinale geschreven zijn, lijkt het soms alsof ze alleen maar bestaat om de namen van beroemde mannen op te kunnen sommen. Ze werd geregisseerd door Federico Fellini, Luigi Visconti, Sergio Leone, Werner Herzog. Haar tegenspelers waren Marcello Mastroianni, Alain Delon, Peter Fonda, Burt Lancaster, Sean Connery, Klaus Kinski. Om maar eens wat te noemen. De enige vrouw die wel eens in haar buurt komt, is Brigitte Bardot, met wie ze ooit ook samen speelde (in Les Pétroleuses, 1972). Bardot zelf wees Cardinale als haar opvolgster aan: ,,Na BB komt CC''. Toch werden ondanks Cardinales initialen GL en SL (Lollobrigida en Loren) vaker als Italiaanse BB's gezien. Cardinale is anders dan deze dames geen echte ster geworden, ook al had ze er het uiterlijk voor. Haar maten op het hoogtepunt van haar carrière zwerven nog steeds over het internet. Maar Cardinale is een droom op het doek gebleven, alleen daar van vlees en bloed.

Claudia Cardinale (Tunis, 15 april 1939) was Siciliaans maar groeide op in Tunis. In 1957 werd ze bij een miss verkiezing uitverkoren tot het mooiste meisje van Tunis en won een reis naar het filmfestival van Venetië. Regisseurs stonden meteen voor haar in de rij. Ze speelde met Marcello Mastroianni in I Soliti Ignoti (1958, Mario Monicelli), in Austerlitz van Abel Gance (1960), in Bell'Antonio van Mauro Bolognini (1960, naar een script van Pasolini), in Rocco e i suoi fratelli (Luigi Visconti, 1960). Haar sprookje had vanaf het begin een donkere ondertoon. Toen Cardinale naar Venetië kwam, was ze zwanger. Ze was verkracht. Haar Italiaanse agent en latere echtgenoot besloot haar zwangerschap geheim te houden. Cardinales zoon ging tot zijn zesde als haar broertje door het leven. Ook haar stem mocht niet publiek worden. Die was te hees en te zwaar voor een liefdesgodin. Bovendien was niet Italiaans, maar Frans haar moedertaal.

Cardinale was begin jaren zestig zo in trek dat ze tegelijkertijd werkte aan de opnames van Visconti's Il Gattopardo en Fellini's 8 1/2 werkte. Daarover vertelt ze ook keer op keer haar beroemdste anekdote. ,,Ik was steeds twee weken in Palermo en twee weken in Rome. Visconti had een donkere schoonheid nodig en Fellini wilde me blond. Ik bleef mij haar verven.'' In 81/2 mocht ze wel voor het eerst met haar eigen stem spreken.

Cardinale speelde in Italië, Europa en Hollywood na haar overrompelende begin in meer dan honderd films, waaronder Once Upon a Time in the West, The Pink Panther en Fitzcarraldo. Toch noemt ze zich zelf geen actrice. In een openbaar interview in Londen in mei van dit jaar noemde ze wat ze doet zo: ,,I think I have the capacity and the possibility to become the woman I'm supposed to.'' Het klinkt een beetje treurig, alsof ze echt in dienst is geweest van al die mannen. Maar de actrice lijkt er niet onder te lijden. Ze kijkt nog wel eens met Alain Delon naar Il Gattopardo. Dan is hij het die het hardst moet huilen.