Querida Máxima,

Zijn landgoed strekt zich uit zover het oog reikt. Honderd hectare gras, struiken, zand en kiezels. Het is een van de zeldzame plekken in centraal Patagonië waar je geen schapen ziet grazen. En als je hem vraagt waarom niet, dan haalt de Argentijn Wendt von Thüngen (46 jaar) zijn schouders op. ,,Mijn land is te klein'', zegt hij dan.

Het begrip ruimte heeft een relatieve betekenis in Patagonië, de duizenden kilometers lange onderste taartpunt van Zuid-Amerika. In dit nauwelijks bewoonde deel van de wereld rij je in de auto geheel alleen over de grindweg op weg van niks naar niks, om pas na een uur de eerste tegenligger tegen te komen. En zelfs dan is Wendt verbaasd. ,,Vreemd. Die auto rijdt hier anders nooit.''

Bewoners zijn er dun gezaaid en komen overal vandaan. In het Argentijnse deel van Patagonië wonen zo'n zevenhonderdduizend mensen. Wendt is een van de vijf kinderen van een Duitser, Oscar, die op 16-jarige leeftijd in 1944 in Berlijn de boot naar Buenos Aires nam om aan dienstplicht te ontkomen. Zijn vrouw is een kleindochter van de ruim honderd jaar geleden uit Frans Baskenland St Jean de Luz – overgestoken Felix Arbeletche en María Olazábal. De bouwmaterialen voor de schitterende boerderij waarin Wendt nu woont, Estancia El Pedral, zijn in 1920 met alle huidige meubels door hen besteld in Normandië. Vervolgens is het gebouw hier in Punta Ninfas aan de Atlantische kust opgetrokken.

Voor nieuwe pijptabak moet Wendt een uur rijden. Want Patagonië is nog steeds het nauwelijks ontgonnen, winderige oerland. Voormalig speelterrein van dinosaurussen en reptielen die hier aan de lopende band worden opgegraven. Voor de eerste toonzaal van het paleontologisch museum van Trelew in de provincie Chubut staat het twee meter grote rechterbovenbeen van een in 1990 opgegraven 110 miljoen jaar oude dinosaurus. Je mag het knuffelen. Alles is kolossaal in dit museum, dat gehuisvest is in een van de spaarzame mooie gebouwen in Trelew. Er zijn reuzenskeletten, slakkenhuizen van 1.70 meter doorsnee, of een afdruk van een wesp in steen zo groot als een konijn. In de werkplaats staan medewerkers enorme ruggenwervels af te kluiven.

In de totale geschiedenis van onze planeet bestaat de mensheid welbeschouwd slechts enkele minuten, wordt in het museum uitgelegd. En op de inmiddels uitgemoorde oorspronkelijke indianenbevolking na zijn mensen in de totale historie van Patagonië slechts enkele seconden aanwezig. Maar in die tijd hebben ze er een ontiegelijke rotzooi van weten te maken.

Rondom de provinciehoofdstad Rawson bijvoorbeeld wappert over vele kilometers verspreid in elke struik een plastic zakje of sliert toiletpaper. Autowrakken staan hier met honderden voor de eeuwigheid geparkeerd. Rondom Peninsula Valdez werpen deze maand walvissen hun jongen in vuil water. Zeeolifanten, zeeleeuwen en zeeberen zitten met hun jongen en pinguïns met hun twee eieren, op stranden bezaaid met plastic flessen, kratten, visnetten, autobanden en opvallend veel rechterschoenen. Wendt zamelt één keer per jaar de rommel in op zijn stranden. ,,Het helpt niets, 't is er zo weer smerig.''

Nou ik hoop dat alles goed gaat met de troonopvolger die nu anderhalve kilo weegt. De kleine zal zich nu regelmatig ondersteboven of om zijn as draaien. Een heel nuttige oefening lijkt me. Un beso.

Buenos_aires@nrc.nl