Bescheiden kampioen verrast elite

,,Hasta la vista baby!'' Op het moment dat de Spanjaard Igor Astarloa gisteren in de slotronde van de wereldkampioenschappen op de weg demarreerde uit een kopgroepje dat werd opgejaagd door het peloton, citeerde de al afgestapte Erik Dekker de bekendste oneliner uit de verkiezingscampagne van Arnold Schwarzenegger, de nieuw gekozen gouverneur van Californië. Vrij vertaald: Astarloa was door zijn achtervolgers niet meer terug te pakken en op weg naar de wereldtitel. Dekker, die de ontknoping in de Nederlandse box achter de finish volgde, kreeg gelijk.

De Spaanse box ontplofte van vreugde toen de 27-jarige Bask als winnaar over de streep ging, gevolgd door een andere landgenoot, de vier jaar jongere Alejandro Valverde, de nummer drie en tweevoudig ritwinnaar uit de laatste Ronde van Spanje. Mecaniciens, verzorgers, al eerder afgestapte renners zoals Igor Gonzalez de Galdeano en volgers uit Spanje zoals Once-ploegleider Manolo Saiz, trakteerden elkaar op latijnse omhelzingen. Met een warmte zoals die een jaar geleden bij de WK in Zolder voelbaar was bij de Italianen toen de gisteren afwezige Mario Cipollini de arbeid van zijn ploeggenoten met goud bekroonde. De nieuwe wereldkampioen is bescheiden en introvert. In bijna alles is Igor Astarloa de tegenpool van de flamboyante en extraverte Cipollini.

De squadra azzurra slaagde er gisteren niet in om troef Paolo Bettini uit te spelen. De kleine Toscaan die vorige week in Parijs-Tours de wereldbeker veiligstelde, verzette op het 12,4 kilometer lange parkoers in Hamilton bergen werk maar kwam kracht te kort om het verschil te maken. ,,Op de voorlaatste klim zag ik dat hij een kleine versnelling reed en toen begreep ik dat het tijd was om te gaan'', zei bronzen-medaillewinnaar Peter van Petegem. ,,Dit was niet de Bettini van de Clasica San Sebastian'', zei Van Petegem met een verwijzing naar de wereldbekerwedstrijd die Bettini in augustus won.

De Belg die in het voorjaar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix won, nam met zijn ontsnapping op de voorlaatste klim het initiatief voor de vorming van een groep waarvan ook Bettini, Astarloa, de Deen Bo Hamburger, de Zwitserse oud-wereldkampioen Oscar Camenzind en Michael Boogerd deel uitmaakten. Al snel rekenden ze het Deens-Zwitserse vluchtersduo Hoj-Elmiger in. Boogerd probeerde vergeefs te ontsnappen. ,,Bettini is ook moe'', sprak Dekker vlak voor Astarloa's beslissende demarrage in de laatste klim. ,,Voor de de laatste bocht keek ik achterom en wist ik dat ik zou winnen'', sprak de winnaar. Bettini eindigde net buiten de medailles, voor Boogerd die vijfde werd. Volgens Astarloa zou Bettini hem onderweg geld hebben geboden om samen naar de streep te rijden.

Vijfvoudig Tourwinnaar en drievoudig wereldkampioen Eddy Merckx verwoordde het na afloop bij de Belgische box alsvolgt: ,,De Italianen hebben de wedstrijd gedragen en de Spanjaarden hebben daarvan de vruchten geplukt.''

Astarloa is nota bene een renner die zich Italië heeft ontwikkeld tot de wereldkampioen die hij nu is. In Spanje, het land van de ronderenners waar eendaagsrenners niet op juiste waarde worden geschat, heeft de renner die gespecialiseerd is in eendaagse wedstrijden niets te zoeken. In 1999 trok hij als amateur naar Italië, een jaar later werd hij daar beroepsrenner bij Mercatone Uno, de ploeg van Marco Pantani. Na al die jaren voelt de renner die aan het Gardameer woont zich een halve Italiaan. Italiaans is ook zijn tweede taal. Astarloa's loopbaan vertoont gelijkenis met die van een andere Spanjaard, zijn vriend (en gisteren ploeggenoot) Oscar Freire. De tweevoudig wereldkampioen, ook een specialist in eendaagse wedstrijden en in het bijzonder de WK, kwam via België terecht in Nederland, bij Rabobank.

De laatste keer dat Astarloa en de veelvuldig door problemen met zijn fiets geplaagde Freire elkaar zagen, bij het ingaan van de slotronde, namen beiden nog één keer de tactiek door, vertelde de winnaar. ,,Oscar zou proberen het af te maken als het op een sprint aankwam, en Valverde en ik moesten de aanvallen van Bettini pareren en meegaan in ontsnappingen.''

Voor de Spanjaarden was het een voordeel dat ze niet één uitgesproken kopman hadden, in tegenstelling tot de Italianen. In de breedte beschikte Spanje over een supersterke ploeg, met onder anderen ook Igor Gonzalez de Galdeano, Oscar Sevilla, Manuel Beltran, Francisco Mancebo en Aitor Osa.

De wereldtitel is pas de tweede aansprekende prestatie op de erelijst van Astarloa. In april van dit jaar was de inmiddels naar het Italiaanse Saeco overgestapte Astarloa de eerste Spaanse winnaar van de Waalse Pijl, een voorbereidingswedstrijd op de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Het was zijn eerste grote overwinning. En net als gisteren werd een andere Spanjaard uit Baskenland tweede, Aitor Osa. Geen renner die de Muur van Huy zo gemakkelijk verteerde als Astarloa. Tot die dag in Huy leverde hij zijn beste prestaties vorig jaar, met tweede plaatsen in de wereldbekerwedstrijden in Hamburg, achter Johan Museeuw, en in San Sebastian, achter Laurent Jalabert. De Belg en de Fransman waren er gisteren in Hamilton getuige van hoe Astarloa de mooiste dag van zijn leven beleefde. ,,Un bon coureur'', zei Jean-Marie Leblanc zuinigjes. De directeur van de Tour had als organisator van de Waalse Pijl ook het eerste succes van Astarloa van nabij beleefd.

Boogerd was in de sterke kopgroep kansloos voor de regenboogtrui. ,,Deze koers was voor mij niet lastig genoeg. Ik heb een zwaardere wedstrijd nodig, met steilere en langere beklimmingen. Ik zou gefrustreerd zijn geweest als ik meteen al had moeten passen.''

Over de winnaar uit de mond van Boogerd niets dan goeds: ,,Een sympathieke jongen, een terechte wereldkampioen.''