Seks in de Jordaan

In oud-Amsterdam voelt Joep Habets zich even `young & beautiful'.

Dertig procent minder klandizie trekken de cafés en restaurants, klaagde deze week de Amsterdamse gastvrijheidsindustrie. Maar dat geldt niet voor Jean Jean. Jean Jean zit vol vol. Het is krap bemeten eten in het compacte restaurant. Rug aan rug, schouder aan schouder viert een kosmopolitisch publiek, na een werkweek die druk druk druk was, het begin van het weekend, dat vast ook druk druk druk zal zijn.

De dominante aanwezigheid van welvarende dertigers, als stellen en in kleine vrouwen- en mannengezelschappen, geeft me het gevoel te figureren in een aflevering van Sex and the city. En dat bij ons in de Jordaan. Aan de vrouwentafeltjes gaan de mannen over de tong en aan de mannentafeltjes ook.

Het interieur biedt een strak, sober en mooi kader voor al die drukte, met een antracietgrijze vloer, eenvoudig witgedekte tafels met papier op linnen en bruine ribstoffen banken en stoelen in Gispenstijl. De witte muren baden in warm licht. De aandacht voor de vormgeving strekt zich ook uit tot de opmaak van de gerechten, zij het dat die een wat uitbundiger behandeling krijgen. Het zijn stuk voor stuk bekoorlijke borden.

Jean Jean heeft meer verdiensten. De bediening schept een ontspannen sfeer, zonder al te populair te doen. De wijnkaart is klein, maar uitgekiend en redelijk van prijs. In de Saint-Aubin, de minder bekende buurman van de Chassagne-Montrachet, moeten we volgens de beschrijving noten, amandelen, boter en getoast hout proeven, maar mijn welriekende tafelgenoot treft vooral de stallige neus. Als de bediening wat verschrikt kijkt, haast hij zich te zeggen dat het zeker niet depreciërend is bedoeld.

De maandelijks wisselende kaart biedt een overzichtelijke keuze aan gerechten met de Franse en mediterrane keukens als thuisbasis en af en toe een uitstapje naar verder gelegen culinaire oorden. Het prijsniveau van de gerechten is redelijk. Je kunt hier voor 50 euro per persoon een prettige avond hebben. Geen wonder dat Jean Jean een schare enthousiaste fans heeft, al neigen die tot een lichte overschatting van de gastronomische kwaliteiten. Je eet er goed, maar niet perfect. Zo mist de makreel met kousenband, pompoen en een salade van Rosevalaardappelen subtiliteit en bovenal een sausje dat een bindend element zou kunnen vormen tussen de verschillende bestanddelen. Daar staan geslaagde combinaties tegenover zoals de succulente terrine van kwartel met puree van haricots verts of de huisgemaakte worst van parelhoen met kikkererwtencrème, een parelhoenboutje en tomaatjes, die ongekend veel smaak hebben voor Nederlandse tomaatjes. De huisgemaakte geitenkaas – Jean Jean heeft een leuke hand van in huis maken – speelt met een terrine van rode bietjes en honingkaramel een mooi spel van contrasten in smaak, kleur en mondgevoel. De dessertkazen zijn niet huisgemaakt, maar toch vormen de brie uit Coulommiers, de milde Sainte-Maure van de geit, de roodschimmel Marroilles en de blauwe Bleu d'Auvergne een aardig kwartet, geserveerd met smakelijke notenrozijnentoast en druivenjam. Bij het andere nagerecht is de marbré van flensjes en mascarpone wat aan de droge kant, maar de begeleidende sinaasappelsorbet heeft een perfecte balans in zoet en zuur. Lekker lekker.

Jean Jean,

1e Anjeliersdwarsstraat 14 Amsterdam, 020 6277153, www.jean-jean.nl