Buitenlandse artsen 2

De aanleiding voor het artikel `De andere attitude van een buitenlandse arts' ontgaat me. Formeel nieuws bevat het niet, althans zo verstopt in de laatste alinea dat alleen kenners van het onderwerp het zouden kunnen ontdekken. En het informele nieuws (onaangepaste medici uit den vreemde) komt uit de tweede hand van ziekenhuisdirecteuren, zonder hoor of wederhoor bij de eerste hand op de werkvloer.

Het belang van het artikel is me evenmin duidelijk. De gesprekspartners maken louter gewag van Afghaanse en Iraakse artsen, die zich kennelijk onbehoorlijk gedragen. Dat is vervelend, vooral voor patiënten en collega's, maar op korte termijn geen nijpend probleem meer. Naar ik heb begrepen zijn Afghanistan en Irak inmiddels bevrijd en nu op weg naar democratischer verhoudingen. Als dit waar is, zullen uit deze landen geen artsen meer met succes de wijk naar Nederland nemen.

Zelfs het motief voor het artikel is een raadsel. Sinds 1993 is het al dan niet erkennen van de diploma's en ervaring van buitenlandse artsen een (wetenschappelijk) erkend dilemma. Het ministerie van VWS belooft al enige jaren een nieuw toetsingssysteem dat zowel recht doet aan de eisen van onze eigen hoogwaardige gezondheidszorg als aan de individuele kwaliteiten van die vreemde medici. Tot nu toe is het departement er niet in geslaagd deze belofte gestand te doen. Ik dacht vroeger dat gebrek aan belangstelling en bureaucratisch onvermogen het ministerie parten speelden. Na lezing van het artikel vermoed ik dat het ingewikkelder is: namelijk onwil.