'Juul, heb jij nog iets over de mega-intercorporale party?'

Dagelijks zitten overal in Nederland groepjes bijeen. Ze maken plannen en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Deel 1 van een serie over clubs in vergadering.

De statige deur van het monumentale pand aan de Drift nummer 19 in Utrecht gaat precies zo open als je verwacht: loom en krakend. Daarachter huist meisjesstudentenvereniging uvsv/nvvsu, voluit: Utrechtsche Vrouwelijke Studenten Vereeniging / Nieuwe Vereniging van Vrouwelijke Studenten te Utrecht. De bijna 105 jaar oude vereniging is van een bescheiden ontmoetingspunt voor dertien studentes uitgegroeid tot een van de grootste van Utrecht. De eerste leden, die als doelstelling hadden samen te studeren en te discussiëren, hebben de afgelopen eeuw plaatsgemaakt voor 1.300 stoere meiden met naveltruitjes, warrige staarten en hier en daar een piercing.

In het pand ademt alles nog de sfeer van weleer: in de kamers met hun krullerige plafonds en authentieke schouwen hóór je de rokken van de oorspronkelijke bewoonsters ruisen. Vanachter deuren en vanaf de statige trappen klinken hoge meisjesstemmen, gelach en druk gepraat. Maar wie goed luistert belandt in één klap weer in het heden. De hoge stemmen gaan zo nu en dan over in hees gefluister, want het is gisteren op het feestje ter ere van de commissiewisseling laat geworden. Net als de avond ervoor, net als elke avond eigenlijk. En wat vroeger een 'genoeglijk samenzijn' zou heten, wordt nu een vet cool feest genoemd. Maar één ding is onveranderd gebleven: jongens komen niet voor lidmaatschap in aanmerking. 'Dat maakt het juist zo gezellig', zegt Marjolijn Klooster (23), student rechten en praeses van de Lustrumcommissie. 'Dan kun je lekker muiten.'

Kakelen

De Lustrumcommissie (of kortweg Lucie) komt bijeen in een kleine kamer hoog in het gebouw. Daar hangen en zitten acht meiden op een oude bank en op wankele stoelen. Er wordt gekakeld, aan oorlelletjes gedraaid en geneuried. Maar slechts totdat praeses Marjolijn de aandacht vraagt en de wekelijkse vergadering opent. Dan is het stil en komen blocnotes en dikke ordners uit tassen en stellingkasten.

Volgend jaar mei moet het allemaal gebeuren. Dan bestaat de vereniging 105 jaar. Dit collegejaar organiseert de Lustrumcommissie allerlei feestelijkheden. Ze zijn anderhalf jaar bezig met het zoeken naar feestlocaties en sponsors, het regelen van muziek, drank en vervoer. Daarvoor hebben de acht studentes een collegejaar 'vrij' gekregen, al noemen ze dat zelf liever niet zo. 'In de Lucie zitten is een echte baan', benadrukt Fleur de Roos (22), rechtenstudent. In de commissie is zij Fiscus I, wat zoveel betekent als supervisor op contracten en boekhouding. 'We zitten hier nagenoeg dag en nacht. Je leven is plots heel anders.'

Vandaar dat de 'huisgenootjes' van de acht voor ieder een fotocollage hebben gemaakt. 'Je eet nauwelijks meer thuis, dat doen we meestal hier op de Drift. Je mist alles wat er in je studentenhuis gebeurt. Vandaar die foto's. Zo zie je toch je vriendinnetjes nog een beetje', legt Julie van der Wiele (22 en student rechten) uit. Zij bekleedt de functie van Fiscus ii en coördineert onder andere de kaartverkoop voor alle (pre)lustrale activiteiten. Ze haalt een hand door haar haar en tuurt met samengeknepen ogen naar haar ingelijste collage die tussen paperassen, verdwaalde oorloze mokken jus d'orange en kandelaars met gestold kaarsvet ligt. 'Ik ga jullie zo ophangen hoor, vriendinnetjes', mompelt ze tegen de gezichten achter het glas.

'Maar mag ik even', onderbreekt Marjolijn het aanzwellende geroezemoes. 'Ik heb echt nog een paar puntjes. Hoeveel opties op een feestlocatie hebben we? En kunnen we al een sponsor groen licht geven?' Anne den Hartog (21, student geneeskunde) veert op. Als Fiscus iii onderhoudt zij de contacten met geldschieters. 'Ja Mar, ik regel dat, ik ben in overleg met ze.' Ze blaast een haarlok uit haar gezicht en buigt zich over haar ordner. 'Juul, jij nog iets over de mega-intercorporale party?', vervolgt de praeses haar ronde. Julie laat haar pen tussen duim en wijsvinger wiebelen en knikt stellig. 'Ik heb in Rotterdam vergaderd met drie gasten van Leiden en drie gasten van Rotterdam. Het feest moet gewoon supercool worden. We moeten alleen nog een beslissinkje nemen over de datum. Wat vinden jullie van begin april?'

Voorstelletjes

Na nog ruim een uur 'puntjes' doornemen, 'knoopjes' doorhakken en 'voorstelletjes' doen sluit Marjolijn de vergadering af. Onmiddellijk staan alle meiden op, klimmen door de open ramen naar het 'dakterras', grijpen in broodtrommel en koelkast naar de lunch of schuiven achter een van de computers om een mailtje naar een subcommissie te sturen.

Hadewych Reintsema (22), student civiele techniek en in de Lucie vice-abactis (coördinatie lustrumterrein) veegt met een arm de eettafel vrij van een stoffig telefoontoestel, halfvolle glazen en proppen papier en schuift vanonder een bureau twee Albert Heijn-mandjes ('geleend!') met borden en bestek naar zich toe. 'Lunch, jongens! Lunch!', roept ze in een poging de radio en het getimmer van Julie, die met een kandelaar een spijker in een muur probeert te slaan, te overstemmen. Ze drukt de radio uit (die tijdens vergaderingen steevast keihard staat, om nieuwsgierigen informatie te onthouden) en haalt het kartonnen bord van de deur. De tekst luidt: 'Eerst kloppen svp De Lucie niet storen = In Vergadering, Thanks de Lucie'. De details van de Lustrumviering zijn 'top secret'. 'Alles moet een verrassing blijven', zegt Marjolijn op fluistertoon. 'Zelfs voor je vriendinnetjes, al proberen die altijd te vissen', vult Julie aan terwijl ze voorbij danst op haar eigen geneurie.

Met zachte dwang duwt Hadewych haar naar een stoel en plots zit dan iedereen stil kauwend en vingers aflikkend aan tafel. 'We zijn echte vriendinnen geworden', doorbreekt Marjolijn even later het zwijgen. 'Voor deze commissietijd kende niet iedereen elkaar, en nu gaan we zelfs samen op vakantie', vult Hadewych aan.

Dan verschijnen op het dakterras twee mannen. Ze turen naar de brandtrap, overleggen met veel handgebaar en krabbelen iets in een boekje.

'Wie zijn die gasten hé, brandweer of zo', zegt Julie en ze rekt haar hals om de mannen beter te kunnen zien. De hilariteit breekt los. 'De eerste mannelijke leden!', roept iemand. 'Of indringers!

Lustrumspionnen!'