Kelly Rowland Iis echt geen diva

Gisteravond gaf Kelly Rowland in Amsterdam het concert dat ze eigenlijk in april zou geven. Toen zegde ze af wegens Irak. In het voorjaar was de zaal ongetwijfeld vol geweest. Ze had toen de hit Dilemma, samen met Nelly, en werd nog niet overvleugeld door het monstersucces van haar collega Beyoncé Knowles.

Nu was de Heineken Music Hall nog niet voor de helft gevuld. En er stond een kritisch publiek: Rowland moest haar solo-kwaliteiten eerst bewijzen voordat er werd meegeklapt. Helaas had Rowland dat zelf anders ingeschat. Ze vroeg om applaus en gejuich, wat tot pijnlijk weinig respons leidde. En terecht, want op het eerste gezicht viel hier weinig te genieten. Ze had vier dansers, drie zangeressen en een stuk of wat garderobes, maar geen muzikanten. Alles stond op tape en nog was het geluid akelig schel. Bovendien zat er geen opbouw in de show. Als tweede nummer jaste ze maar vast Dilemma er doorheen, en de liedjes van Destiny's Child (Bootylicious, Emotion) werden voortijdig afgebroken: alsof ze dacht dat niet alleen zijzelf maar ook het publiek er wel genoeg van zou hebben.

Toch heeft Rowland kwaliteiten die haar ook zonder de steun van Destiny's Child een ster moeten kunnen maken. De muziek op haar debuut Simply Deep, klinkt volwassen. Waar Beyoncé buldert, heeft Rowland in liedjes als Stole en Obsession een bescheidener manier om haar wensen uit te drukken. Ze croont met verfijnde krulletjes, begeleid door spinnige arrenbie. Haar teksten zijn meestal droevig. Dat ze zich per se als diva wil presenteren, compleet met garderobe-wisselingen en stoere dansers, is dan ook een misvatting. Kelly Rowland moet het hebben van een complexere emotionaliteit. Dat bleek uit een enkel liedje, zoals dat over haar weggelopen vader: Rowland heeft weinig glamour, maar verdriet vertolkt ze als de beste.

Concert: Kelly Rowland. Gehoord: 2/10 Heineken Music Hall, Amsterdam.