Plastic broodjes

Een popperig meisje steekt naalden in een vastgeketende man. Japanse films zijn ongeschikt voor moeders, zegt de zoon. `Mamma, je neemt het allemaal te letterlijk.'

Als ik zijn kamer binnenkom om daar een stapel schone was neer te leggen, zit mijn zoon zo aandachtig een film te monteren dat hij niet reageert als ik iets zeg. Op een beeldscherm achter zijn rug praat een popperig Japans meisje geluidloos tegen een man bij wie het zweet op het voorhoofd parelt.

,,Wat een lieffie'', zeg ik.

Hij werpt een blik op het scherm. De zwetende man zit met zijn handen aan verwarmingsbuizen vastgeketend, zie ik nu.

,,Kijk jij hier maar niet naar'', zegt mijn zoon.

,,Waarom niet?''

,,Ga nou maar weg!''

Ik zie toe hoe het meisje de punt van een lange, dikke naald tegen de man zijn schouder zet. Mijn zoon zet even het geluid aan.

,,Kiri kiri kiriii...'' kirt het poppetje en steekt de naald ver in de schouder door, als iemand die controleert of de cake wel gaar is.

,,Waarom doet ze dat?'' vraag ik.

,,Ze haat mannen'', zegt mijn zoon. ,,Dit is Takashi Miike, maar zijn camerawerk is niet zo best.''

,,Kiri, kiri...'' Het meisje geeft nu speelse tikjes tegen de naald. De man kreunt en verwringt zijn mond.

Ik leg de was neer en ga de kamer uit. In spraakzame buien kan mijn zoon vol vuur uitweiden over de Japanse, Koreaanse of Chinese cinema. Over de zwarte poëzie ervan, de traditionele metaforen, de adembenemende wijze waarop de ondraaglijke lichtheid van het moderne bestaan erin getoond wordt.

Er schiet me een voorval van een jaar of achttien geleden te binnen. Op vijf- of zesjarige leeftijd kon hij op een avond niet slapen en bleef net zo lang van zijn bed naar de woonkamer rennen tot hij in zijn pyjamaatje tussen ons in mocht meekijken naar een film die net begon. Het was La marieé etait en noir met Jeanne Moreau. In die film wordt de kersverse echtgenoot van Moreau doodgeschoten op het moment dat het bruidspaar de trap van het stadhuis afdaalt. Vergissinkje van een vriendenclub die met een geweer aan het oefenen is vanuit een zolderraam. Jaren nadien neemt de bruid wraak en vermoordt op listige manier alle zes betrokken vrienden.

Mijn zoon was diep onder de indruk van het spektakel en omdat wij ons schuldig voelden zijn onbevlekte zieltje op de late avond aan maar liefst zeven moorden blootgesteld te hebben, putten we ons na afloop uit in bezweringen dat het allemaal niet écht geweest was, hoor. In een film werd alles maar gespeeld. De man die daar verdronken in de badkuip lag, was niet echt dood; die acteur kon gewoon lang zijn adem inhouden. Het wrak in het ravijn was een oude auto die ze daar speciaal voor de film neergegooid hadden en al dat bloed tegen die muur kwam uit een leeggespoten tube ketchup.

De vijfjarige begreep het volkomen en ging zover in zijn ijver ons te tonen dat het hem allemaal duidelijk was dat hij uitriep: ,,En de broodjes die ze in de keuken zaten te eten, waren helemaal geen echte broodjes, hè?''

Dat waren broodjes van plastic!

Bovengekomen blijkt er nog een vergeten stapeltje T-shirts op tafel te liggen, dus ik loop nogmaals naar beneden. Op de kamer van mijn zoon is het filmgeluid weer uitgezet. Hij zit in volle concentratie voor zijn computer met de twee beeldschermen. Het mooie meisje in de andere hoek staat allerakeligst te glimlachen naar de vastgeketende man in wie weinig leven meer lijkt te zitten. Ik pak een ballpoint en prik daarmee mijn zoon tussen zijn ribben.

,,Kiri kiri kirii...''

Hij draait zich om en zucht vermoeid.

,,Mamma, het is echt beter als jij niet naar zulke dingen kijkt'', zegt hij ernstig. ,,Je neemt het allemaal te letterlijk. Je ziet het brede verband niet. En je hebt geen gevoel voor Japanse symboliek.''

,,Nee, dat zou best eens kunnen, lieverd'', zeg ik inschikkelijk.

Ik moet ook ophouden met mijn storende stapeltjes was.