Meidenrock overtuigt bij de keurige Donnas

Sommige popgroepen kunnen zo uit een stripverhaal zijn weggelopen. The Donnas is er zo één: half geïnspireerd door het heroïsche rock & rollbestaan van Kiss en de Ramones, half geënt op de avonturen van meidenrockers die elkaar in de kleedkamer tips over make-up en vriendjes toevertrouwen. Het leuke van The Donnas is dat ze niet zijn bedacht als een soort Spice Girls van de punkpop, maar dat ze uit pure overtuiging en liefde voor muziek samen spelen en de quasi-domme teksten van de Ramones naar Californisch meisjesperspectief vertalen.

Op hun voorlaatste album, The Donnas Turn 21, vierden ze hun volwassenheid met het vrijgevochten lied 40 Boys in 40 Nights, overigens zonder de pretentie dat ze het daadwerkelijk met al die jongens gedáán hadden. Het bleven keurige meisjes, die uitdagende teksten zongen over high worden en `het' doen op de kale keukenvloer, maar die in interviews volhielden dat echte punkrockers wel degelijk op tijd hun kamer opruimen. Op de hoes van hun laatstverschenen cd The Donnas Spend the Night houden ze een brave pyjamaparty, en zien we pas op de achterkant dat tussen de met popcorn bedekte Playgirl-foto's een dronken kerel zijn roes uitslaapt onder de salontafel.

Potentieel hebben The Donnas het in zich om binnen de smalle marge van steeds min of meer dezelfde drieminutenrocksong een boeiend repertoire op te bouwen. Hun Do you wanna get me high is een slimme variant op I wanna be sedated van de Ramones, en Hyperactive kent exact dezelfde opbouw als Paranoid van Black Sabbath.

De enthousiaste zangeres Donna A, de hard meppende drumster Donna C en de robuuste bassiste Donna F kregen de zaal aardig mee. Onbetwiste ster was gitariste Donna R die met haar lief lachende poppengezicht verborgen achter een wilde haardos, tekeerging alsof ze de sleazy podiumpersoonlijkheid van Johnny Thunders in hetzelfde jongensachtige meisjeslijf wilde vangen als het gitaartalent van Jimmy Page.

Donna R beheerste haar gitaristentrucs: de ultrakorte solo die uitmondde in een schijnbaar onbesuisde molenwiekbeweging en de brutale blik waarmee ze met losse handen de zaal in staarde na een goedgemikt power-akkoord. De dunne stem van Donna A en het al te simpele basspel van Donna F, het stuurse dikkerdje met de moorddadig rode lipstick, misstonden bij zoveel flair op de elektrische gitaar. The Donnas hielden het na één uurtje voor gezien, zonder mededogen met de smachtende fans die 40 Boys in 40 Nights zo graag nog eens live hadden willen horen.

The Donnas. Gehoord: 27/9 Melkweg, Amsterdam.