Het Beeld

,,We praten vanavond met Luis Buñuel en Salvador Dali, de makers van de korte film Un chien andalou. Ik weet niet waar ik moet beginnen, wat ís dit voor film? Ik bedoel, ik zag jullie film vorige week middenin de nacht, en ik heb er niet van geslapen. Jullie schrikken natuurlijk allang niet meer, maar toch vraag ik me dan af: is alles wel goed met jullie in je hoofd? Waar komt zoiets vandaan? Hebben jullie zelf wel eens een oog doorgesneden? Gezellig, hoor, je komt echt in leuke kringen als je een avond lang korte films presenteert. Eigenlijk vind ik het een moeilijk filmpje, ik begrijp het niet helemaal, wat bedoelen jullie ermee? Heeft het een bedoeling? Het is redelijk experimenteel.''

Het vieze gezicht dat bij het woord `experimenteel' getrokken wordt, behoort niet toe aan Katja Schuurman of Catherine Keyl. De zender is ook niet Yorin of Veronica, maar Nederland 3, en de zendgemachtigde de NPS. Die beschouwt het terecht als zijn taak om door verschillende overheidsfondsen gesubsidieerde korte films te vertonen, tijdens een rechtstreekse uitzending vanaf het Nederlands Filmfestival.

Om het verteerbaar te houden voor imbecielen, worden er verbindende gesprekjes met de makers gevoerd door Aldith Hunkar, die een toon aanslaat alsof ze nog steeds voor het Jeugdjournaal werkt. Neemt Hanneke Groenteman in het eveneens de cultuurspreiding dienende NPS-programma Boeken op zondag de kijker al niet te serieus, het kan nog veel erger.

Alle citaten uit de eerste alinea zijn woord voor woord afkomstig uit interviews van Hunkar van gisteravond, natuurlijk niet met Buñuel en Dali, maar met hun eigentijdse navolgers: Tallulah Hazekamp Schwab, die het gewaagd had om in De man in de linnenkast een nachtmerrie te verbeelden van een man die zijn eigen ogen uitsteekt, en Esther Rots, voor het tweede achtereenvolgende jaar met een korte film geselecteerd door het festival van Cannes, die in Speel met mij een jongen een busje vol lieveheersbeestjes op de buik van zijn vriendin laat uitstorten.

Er werd ook een prijs vergeven door een jury, de NPS-prijs voor de Korte Film. Het televisieprogramma noch de bijbehorende website vermelden welke 41 films voor die prijs in aanmerking kwamen. De hoofdprijs, gewonnen door Jean Counet voor het vooral uit een close-up van een oog bestaande Là-bas, bedroeg ,,vijf-dui-zend eu-ro! Stel je dat eens voor! En bij de NPS zijn we niet kinderachtig, de winnaar mag het helemaal naar eigen inzicht besteden!''

Niet kinderachtig was evenmin de beslissing van de NPS om voor een veelvoud van dat bedrag Hunkar naar Hollywood te sturen voor een volstrekt overbodige toeristische reportage, met onbetekenende gesprekjes over de Oscar voor korte (animatie)film. Dat geld had beter uitgegeven kunnen worden aan een redactie die zinnige vragen bedenkt, en niet bijvoorbeeld Jef Nassenstein, maker van de innemende computeranimatiefilm Match, als `scenarioschrijver' ondertitelt.

Het wordt tijd voor actie tegen de steeds verder voortschrijdende debilisering van de NPS.