Hebzucht

Wordt Nederland vetter? De vraag had gesteld kunnen worden nadat vorige week bekend werd dat de overheid minder geld aan sport wil besteden. Nog minder kansen om het lichaam te bewegen en het hoofd vrij te maken van verstoppingen als gevolg van te veel denken. Nog vetter dus, nog meer kans op hart- en vaatziekten, diabetes en andere ongemakken als gevolg van te weinig beweging van het lichaam en te weinig ontspanning van de geest.

Ik heb de vraag nauwelijks gehoord. Waarschijnlijk geen enkel medium meende de vraag te moeten opwerpen. Ach, die paar miljoen minder is toch niet zo zorgwekkend voor de sport in Nederland, zal de heersende mening zijn. We eten en drinken lekker door, werken gewoon door en zoeken 's avonds op de televisie de zenders af naar een programma over een sportwedstrijd. Passieve sport genoeg. Wat zouden we ons zorgen maken? Laat ze die voetballers wat minder betalen en die sporters die zo graag naar de Olympische Spelen willen hun olympic car laten inleveren. Een beetje minder luxe kan geen kwaad worden ze hard van.

Daar valt veel voor te zeggen. Al die verwennerij, trainingskampen in den verre, trainers, fysiotherapeuten en vage begeleiders, al die faciliteiten, die bakken geld om van Nederland een succesvolle topsportnatie te maken waarvan de helden beladen met medailles van een olympische missie terugkeren. Dat geld is niet uitgegeven ter bevordering van de gezondheid van de samenleving, maar vooral ter ere van het vaderland en zijn opportunistische gezagsdragers. Hebzucht. Gedrag dat tegen de gedachte van de grondlegger van het moderne olympisme De Coubertin indruist. De baron was zelfs afkerig van uitreiking van individuele prijzen, om de begeerte in te dammen.

Topsport is fascinerend, maar met minder geld nog fascinerender. Uitgaan van de basis, met zo min mogelijk hulp van trainers, technologische en financiële bijstand, zonder voedingssupplementen, zonder doping. Mensen in alle eenvoud en puurheid het uiterste van zichzelf zien vragen dat is pas fascinerend. Wie is het meest creatief, wie is het sterkst, zoals sport is bedoeld.

De vraag is hoeveel de sportbonden de bijdrage aan topsport verminderen. Ik vrees dat de topsport buiten schot blijft en dat de recreatieve sporters de dupe worden, zoals de jeugd, de bejaarden en de mensen die voor de lol sporten en daarom vaak lid zijn van een sportclub. Misschien worden de gym- en zwemlessen op school wel afgeschaft als de recessie aanhoudt, en de bejaardengymnastiek. Misschien worden kinderen uit minder bedeelde gezinnen wel van de club gehaald omdat de contributie te hoog is geworden.

Weet u dat bij veel clubs de contributie zo hoog is om de trainers van het eerste jeugdteam te kunnen betalen en dat de meeste clubs meer met de promotie van het eerste seniorenteam en de opleiding van het eerste jeugdteam zijn begaan dan met de laagste teams? Kijk eens bij de eerste de beste club. Presteren de hoogste prioriteit, recreëren de laagste.

Wie wil sporten hoeft echt niet lid van een club of bond te zijn. Fietsen, hardlopen, zwemmen en roeien kun je bijna overal, voetballen kun je op de gekste plaatsen. Een wilde bond met een competitie is zo opgericht. Sporten hoeft evenmin veel geld te kosten. Als er maar gesport wordt. Als lichaam en geest maar oefening krijgen, als de opstapeling van de vetten maar tot staan gebracht kan worden en het vol met kennis gepropte hoofd leeg gemaakt. Als de overheid zich maar realiseert dat sport de beste remedie is tegen ziektes en geestelijk ongemak. Het begrip sport komt immers van het Neolatijnse deportare: afleiden, wegvoeren. Weg van de drukke wereld, weg van de druk geeft afleiding en ontspanning. Ook met minder geld.