Verzopen patrijs

In Maastricht vindt Joep Habets een veilige eethaven.

Toegegeven, het uitzicht vanaf de kade bij Harry's Dolce in Venetië is rianter, maar het panorama op het levend industrieel erfgoed van de papier- en sanitairproductie stoort geenszins. Toegegeven, in de haven van Saint Tropez zijn de jachten talrijker en vorstelijker, maar op het kajuitjachtje dat voor ons ligt aangemeerd wappert huiselijk de bonte was. Akkoord, aan de Visserskaai in Oostende wordt meer vis aangevoerd, maar op de steiger zijn twee kleine jongens met grote schoenen druk in de weer met hun vishengel.

Het Bassin in Maastricht roept herinneringen op aan idyllische haventjes. Het kan ook aan het prachtige nazomerweer liggen. Alsof Maastricht niet al genoeg aantrekkelijke pleinen heeft met een bloeiende horeca is het Bassin tot ontwikkeling gebracht. Je zou het een waterplein kunnen noemen waaromheen zich op twee niveaus een kade in L-vorm vouwt, boven omzoomt door oude en nieuwe woongebouwen, beneden door historische pakhuizen onder lage gewelven. Aan de kade liggen verschillende eet- en drinkgelegenheden met uiteenlopende culinaire pretentie, voor elk wat wils.

Het terras van de Harbour Club lonkt en nog meer de patrijs die op de kaart staat. Het is de vraag of die ook bij de lunch kan worden genoten. De jonge man in de bediening belooft een goed woordje te doen. ,,Ik heb twee patrijsjes voor u kunnen veilig stellen'', zegt hij glimmend bij terugkeer uit de keuken. Dat neemt hem erg voor ons in, net als de elegante correctie van mijn bestelling van een weinig passende wijn met een adequate en ook nog eens veel voordeliger wijnsuggestie. We krijgen een zomerse, toegankelijke Fleurie van La Treille.

Het interieur van Harbour Club, onder de bakstenen gewelven, heeft de kenmerken van het modieuze, grootsteedse restaurant zoals een forse bar, veel wit leer, rode accenten en een langgerekte open haard met brandende kiezels. Men koestert hier enige ambitie. Dat blijkt al meteen uit het uiterst verantwoord opgemaakte voorgerecht met vier sokkeltjes op rij, twee van gerookte zalmtartaar en twee van een stevige aardappelsalade. Op de sokkeltjes rust onder meer een kunstig zachtgekookt kwarteleitje met een krokant korstje bereid volgens het geheim van de kok. Twee strakke reepjes saus, van ingedikte balsamico en van sesamzaad accentueren de lineaire en culinaire compositie.

De presentatie van het hoofdgerecht maakt een heel andere, wat zompige indruk. De patrijs is kopje onder gegaan in een royale hoeveelheid schuimige saus. Het fijne van de patrijs rust op een bergje roodbruine bonen, geflankeerd door twee wadden van aardappelpuree met notensla. Het gerecht oogt wat merkwaardig, maar met de smaak zit het goed. `Wilde paddestoelensaus' is een understatement voor het zwaar getruffeerde en smaakrijke vocht. Hier hadden we graag een lepel bij gehad of nog meer van het lekkere brood met wolkig kruim. We hebben met een door de klassieke keuken geïnspireerde kok van doen. Zo is de `carpaccio' van Turkse vijgen met het soepje van rode wijn en vanilleroomijs een beproefde combinatie. Gemalen groen kruid, nauwelijks merkbaar gemengd door de poedersuiker, geeft een subtiele toets. Toegegeven, misschien eet je bij Harry's Dolce in Venetië nog iets verfijnder, maar je redt het daar zeker niet met 50 euro per persoon.

Harbour Club, Bassinkade 4 Maastricht 043 4506666