Muse

`Apocalypse Please', `Sing For Absolution', `Hysteria', `Thoughts Of A Dying Atheist': je hoeft de bijbehorende cd niet eens in de speler te duwen om uit zulke titels te concluderen dat Muse gaat voor het grote, theatrale gebaar.

De muziek spiegelt dat: die kent een grootse opzet, zeker voor een trio. Weidse arrangementen omspannen een volgepropt geluid, waarin strijkers en toetsenpartijen – klaterende piano's vooral – voor een onvervalst symfonisch tintje zorgen. Wat je ook van de hysterisch-klaaglijke zang van Matthew Bellamy mag vinden: die sluit daar schitterend bij aan. Zo trekt Muse constructies op met de grandeur van een kathedraal, maar de substantie blijft daar ernstig bij achter. De aspiraties van de groep vallen niet genoeg te prijzen, want bands van het doe-maar-gewoon-slag hebben we al genoeg, maar de groep slaagt er zelden in om die om te zetten in echt fatsoenlijke nummers.

Muse: Absolution (Taste 482.2020.033, distr. PIAS)