Mijn groeiende ergernis over Sophie

Ik schreef hier al eens over de megabitch, de gefrustreerde moeder die haar gebrek aan carrière op haar partner afreageert. Krijg ik nog steeds veel reacties op, variërend van vriendinnen die zich direct aangesproken voelen, andere vrouwen die het beeld terecht relativeren, en natuurlijk ook veel mannen die zeggen dat ze veel steun aan mijn stuk ontleend hebben. Met plezier gedaan, heren, en dames, hier komt het beloofde vervolg.

Het commentaar dat me het meeste aansprak, ging over de onderhandelingen die ouders voeren wanneer ze op het punt aankomen dat ze kind en werk zullen moeten gaan combineren. De muisjes staan weer in de kast, en nu? Deze onderhandelingen worden vaak door moeder verloren, doordat vader zich op het standpunt stelt dat vier of vijf dagen per week naar de crèche prima zal gaan, terwijl moeder dat niet over haar hart kan verkrijgen. En wanneer zij een probleem ziet, waarvan hij vindt dat het niet bestaat, dan moet zij het dus oplossen. En ze wordt ook nog eens lekker in de hoek geduwd als het emotionele vrouwtje. Ik weet het, deze situatieschets gaat uit van een clichématig man/ vrouwbeeld, maar ik durf te wedden dat het omgekeerde erg weinig voorkomt. Alle reden voor frustraties, en tja, die moet je niet opkroppen, dat is ongezond.

Met deze problematiek in het achterhoofd zijn de gezinnen waarin moeder wél fulltime werkt, extra interessant. Er is dan ook al aardig wat chicklit over dit onderwerp verschenen, maar goed, dat is – al dan niet realistische – fictie. Voor het grote aantal gezinnen (of moet ik gewoon `vrouwen' schrijven?) dat met dit onderwerp worstelt, zou het daarom zo aangenaam zijn om te kunnen lezen hoe een echt bestaande vrouw die in de eerste plaats voor haar carrière kiest, dat vervolgens ondergaat. Hoe voelt dat, wat vinden vrienden en collega's ervan, kan manlief het een beetje aan? Dat soort vragen. Nu staat er in deze bijlage het feuilleton van Sophie de Klerck, `fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf'. Maar ook die bestaat niet echt, zo te zien. Goed gedaan hoor, maar vooral de steeds dramatischer ontwikkelingen van de laatste tijd, inclusief cliffhangers, zijn me te meeslepend. Ook gebruikt ze elke aflevering meer anglicismen, terwijl die er gewoon vanaf het begin in hadden moeten zitten – klopt niet. En dan ook nog eens geen foto; elementary, my dear Watson.

Maar als Sophie inderdaad niet bestaat, wat moeten wij zoekende ouders dan met deze rubriek? Zelf heb ik niet zo veel op met Sophie, met haar interessanterige geneuzel over global conferences en internationale meetings in Londen. Ik spreek ook veel mensen die haar ook niet zo mogen. Is het misschien de bedoeling van de auteur dat we haar niet aardig vinden? Maar dan is dit feuilleton bedoeld als stigmatiserend voor de werkende vrouw. Niet zo netjes.

Of is ze bedoeld als role model? Dan is de boodschap: als je kiest voor werk, dan moet je dat ook helemaal doen, en je niet door allerlei schuldgevoel laten dwarsbomen; je hoeft niet de hele tijd met die kinderen te tutten, dat kun je ook efficiënt oplossen. Maar dat is, zoals ik hierboven al betoogde, zeer ver van het bed van de meeste vrouwen, en dus alleen maar frustratieverhogend. Je hóórt het de lezeressen denken: zij kiest wél voor die baan, zij krijgt de maatschappelijke erkenning die daar bij hoort, en ik ben gek.

Of we worden geraffineerder voor het lapje gehouden: dit zijn eigenlijk de belevenissen van een man. Zo worden wij lezers met onze vooringenomenheid jegens vrouwen geconfronteerd: een man mag zo denken, een vrouw niet.

Wat ook de bedoeling was, dit moeilijke onderwerp benaderen met een romanfiguur die als bestaand wordt gepresenteerd, is geen goede keuze. Er moet toch iemand te vinden zijn die dit wil schrijven, maar dan echt? Wie is de hoogste vrouw bij PCM? Of misschien kan er wekelijks een andere werkende moeder geïnterviewd worden over dit onderwerp?

Of is deze column de reactie waar de redactie al zo lang op zit te wachten? Ook in dat geval: graag gedaan! We aim to please. Voor meer informatie over dit onderwerp kunt u contact opnemen met:

P.S. Mocht Sophie tóch bestaan, zou ik het op prijs stellen als de redactie mijn adres voor haar geheim wil houden. Ach nee, wat maakt het uit, ze heeft toch geen tijd om langs te komen. En die halfzachte vent van haar kan ik zeker hebben.