Korhoen

De natuur heeft dorst. Mijn vader en ik dwalen over het oude hoogveenlandschap en heideveld van de Engbertsdijkvenen in Twente. Ik herinner me hier van vroeger korhoenders, de lyrurus tetrix. Het prachtige, blauwzwart glanzende mannetje heeft een liervormige staart met opvallend witte onderzijde. Zowel in rust als in het vliegbeeld toont de korhoen een helderwitte vleugelstreep. Het vrouwtje is beduidend kleiner; ze heeft een bruine schutkleur. Tussen de vegetatie duikt ze diep weg. In het voorjaar zoeken de mannetjes de `bolderplaats' op, een open plek waar ze een vrouwtje trachten te verleiden. Ze maken wonderlijke, sissende en klokkende geluiden, spreiden hun staart, zijn luidruchtig en proberen in het midden van die plek te komen. Dat maakt op een aanstaand vrouwtje de meeste indruk. Ook voeren de korhanen schijngevechten uit waarbij de tegenstanders op en neer springen. Dit schouwspel herhaalt zich soms in het najaar, dit alles om de gunsten van vrouwtjes te winnen. Korhanen zijn notoir polygaam.

freriks@nrc.nl