I Am Kloot

De onverwoestbare liedjescultuur van Manchester bedeelt ons gul de laatste tijd. Ook de tweede plaat van I Am Kloot is, net als de laatste van Elbow, weer een bewijs dat Britpop geen groot gemis hoeft te zijn als er met mate en weloverwogen naar die traditie verwezen wordt door songwriters met ruimere artistieke opvattingen. I Am Kloot, uit de New Acoustic Movement hoek, maakt muziek voor de avonduren. Kleine tragedies in de teksten, soms gezongen met een Britpop sneer, maar op dit nieuwe album vaker met de gevoelige snaar. Met eenzelfde zucht naar avontuur als Elbow, maar met iets minder rigoureuze productionele ingrepen. Toch klinkt de plaat heel wat warmer en voller dan de vorige. De arrangementen zijn rijker aangekleed en de avonturen in de composities zijn gewaagder. Met de lengte van een ouderwetse langspeler (43 minuten) is dit alweer een gouden bijdrage aan de wederopstanding van de authentieke Britse popmuziek.

I Am Kloot

(PIAS)