Garnalenhersens

Albert Verlinde legt uit waarom hij zich niet monddood laat maken.

Sinds een paar maanden hoor ik er helemaal bij in omroepland. Ik heb een heuse kogelbrief ontvangen! Zo'n brief ziet er eigenlijk precies zo uit als je verwacht: een provisorisch getypt vodje waarop twee lege hulzen geplakt zitten. Het was een product van de beroemde kogelbrievenschrijver die later opgepakt is, maar in zijn epistel aan mij had hij het jammer genoeg niet over garnalenhersens. Ik had een ander lichaamsdeel dat hem aan een garnaal deed denken.

Ik schrijf er nu een beetje badinerend over, maar toch was ik wel een paar dagen van slag. Natuurlijk – Fons van Westerloo heeft er al zeventien gehad en ook Barend en van Dorp grossieren in dit soort onsmakelijke schrijfseltjes, maar voor mij was het de eerste keer. En dat hakt er in. De eerste gedachte die door je hoofd schiet (vreemde zin in dit verband, maar dit terzijde) is: stel dat dit nou net dat ene dreigement is dat daadwerkelijk door de daad gevolgd wordt? Dat zou toch behoorlijk vervelend zijn. En dus stem je in met een aangifte bij de politie en met dagelijkse beveiliging. Na een paar dagen ebt de angst weg en verdwijnt de beveiliging, maar het gevoel dat je in je programma niet alles vrijuit kunt zeggen omdat misschien een gek met garnalenhersens er aanstoot aan neemt, dat gevoel ben je niet zo maar kwijt en da's dodelijk voor een programma. En zo raakt zelfs een verdwaalde kogel doel. De dader is gelukkig gepakt en ik hoop ook van harte dat het nieuwtje van de kogelbrieven er van af is.

Nou ben ik door mijn gepeperde uitspraken er wel gewend aan geraakt om onder vuur te liggen, maar dat was toch altijd meer symbolisch. Ik probeer binnen RTL Boulevard een Britse tongue in cheek toon aan te slaan. Ik zeg de dingen zoals ze zijn en dat is soms pittig, maar ik verlaag me nooit tot scheldwoorden en scheldpartijen. Een beetje klasse kan geen kwaad, heb ik al in mijn AVRO-tijd geleerd.

Maar dat weerhoudt de vaderlandse sterren er niet van om oud-Hollands met modder terug te gooien. En zo kreeg ik in de afgelopen twee seizoenen al te maken met operazanger Ernst Daniel Smid die vrolijk riep dat hij als hij me tegenkwam mij de keel zou doorsnijden, waarmee hij wel een heel bijzondere `voce particulare' toonde, en riep de manager van popzanger Jody Bernal doodleuk dat hij een knokploeg op mijn dak zou sturen omdat ik iets over Jody en zijn vermeende homoseksualiteit gezegd had – ik had me alleen maar publiekelijk afgevraagd of Jody soms Comme ci of `comme ça' was. Joop van den Ende, de nieuwe cultuurgoeroe van Amsterdam, maakte mij telefonisch uit voor valse nicht omdat ik de Drie Musketiers voorzichtig omschreef als een niet volledig geslaagde musical, een mening waarin ik toch echt niet alleen stond. Hij gebruikte daarmee dezelfde taal als straatkatje Patty Brard die me al voor alles uitgemaakt heeft wat er maar bestaat, waarbij zij de woorden pisnicht, volgevreten nicht en dergelijke vrolijk door de ether slingerde.

In het begin trok ik me veel van dit soort scheldpartijen aan, maar daar ben ik mee gestopt. Ten eerste omdat de kanonnades ineens veranderen in complimentjes als deze of gene een nieuwe show of cd heeft die gepromoot moet worden en ten tweede omdat ik me niet monddood wil laten maken. Dat ik een tijdje lang uitspraken heb ingeslikt omdat een kogelbriefschrijver zijn pijlen op mij gericht had is nog tot daar aan toe, maar ik laat me de mond niet snoeren door Bekende Nederlanders die met grof verbaal geweld proberen mij en RTL Boulevard monddood te maken. Ik heb toch geen garnalenhersens!