Verpleegkundigen

Minder overleg, meer actie. Het zijn gevleugelde woorden die al jaren binnen de gezondheidszorg worden uitgesproken. Dit soort geluiden klonk allang voordat het kabinet-Balkenende II aantrad, bijvoorbeeld in twee historische documenten over tekorten in de verpleging: `Rapport over het verpleegsterstekort in de gemeenteziekenhuizen van Amsterdam' (1957) en het `Rapport uitgebracht door de werkgroep verpleegsterstekort, geïnstalleerd door de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid' (1961)'. Beide documenten tonen aan dat zorginstellingen met de handen in het haar zitten door substantiële tekorten aan verplegend personeel. Het gaat om tekorten tussen de 8 en 37 procent.

Het geschetste beeld uit deze documenten kan zo worden overgezet naar de problemen van 2003. De huidige top drie van onvrede onder verpleegkundigen is: gebrek aan carrièreperspectief, lage status en slechte beloning. Dit is niet anders dan een halve eeuw geleden. Hoe kan het zijn dat werkgevers en VWS er niets van terecht hebben gebracht om deze onvrede weg te nemen? Over één zaak zijn alle rapporten het eens. De verpleging is het cement van de gezondheidszorg. Als de verpleging wegloopt, verzuipt de patiënt. Ik kan maar één conclusie trekken: werkgevers en ministerie willen deze problemen niet oplossen. Dus wordt het tijd voor een nieuwe en langdurige witte woede.