Het Beeld

Utrecht was niet van het scherm te branden gisteravond. In een keldergewelf onder de Dom legt KRO-presentator Wilfred Kemp wekelijks met gezellig-nichterige vasthoudendheid in Tussen hemel en aarde een doorgaans ietsistisch georiënteerde gast langs zijn religieuze meetlat. BNN-presentatrice Bridget Maasland ontweek dit keer met wisselend succes het door haarzelf geopperde risico voor `zweefteef' door te gaan.

FC Utrecht won, voor straf wegens eerder supportersgedrag zonder publiek, maar rechtstreeks uitgezonden door Nederland 2, van een Slowaakse tegenstander. Hart van Nederland toonde een futuristisch ogende luidsprekerauto, die het gejuich van de elders verzamelde fans toch tot het stadion Galgenwaard door liet dringen. Wel drie keer zag ik flitsen van Catherine Keyl die op de seniorenbeurs de verkiezing van Miss 50+ presenteerde. En in de schouwburg werden voor de 23ste keer de Nederlandse Filmdagen geopend.

Eh, die werden toch al in 1994 omgedoopt tot Nederlands Filmfestival? Probeer zo'n vernieuwing maar eens tot het tv-bewustzijn door te laten dringen. RTL Nieuws, Nova en de preview van het late NOS Journaal persisteerden bij de oude naam. Je mag al blij zijn als het niet de `Utrechtse Filmdagen' wordt genoemd.

Er is veel aandacht voor de wereldpremière van Phileine zegt sorry en verschillende nieuwsrubrieken pikken vanwege het onderwerp aansprekende krenten uit de premièrepap: documentaires als Claus op handen gedragen en BCD (Brood, Chabot, Deelder). Bovendien bauwt men collectief kreten na uit perscommuniqués: er zouden meer Nederlandse films dan ooit zijn gemaakt het afgelopen jaar, het aandeel van Nederlandse films in de bioscoop zou zijn gestegen van 0,8 naar 15 procent en ook dat zou een record zijn. Allemaal net niet waar, maar het enthousiasme is bemoedigend. Nu nog een dagelijks festivaljournaal op een van de negen Nederlandse zenders.

Mijn debat van de avond ging wel over bezieling, maar het vond ver van de Dom plaats. Op een Engels grasveld bekvechtten een oudere man en een psychologe over de inhoud van drie blauwe boxen vol plastic smurfen. ,,Ze kunnen niet zonder me, ik moet voor ze zorgen!'', zei de man. ,,Kom op, Chris, gooi ze weg, het is maar plastic. Ik zal het je maar eerlijk zeggen: ze hebben geen ziel'', luidde het antwoord van Dawna Porter, presentatrice van het BBC-programma Life Laundry, dat probeert mensen die te veel rommel bewaren van die ballast te bevrijden.

Er bestaat dit seizoen ook een Nederlandse versie onder dezelfde naam, op zondag bij RTL4. `Gedragsdeskundige' Cas Stuy verhoudt zich tot Dawna Porter als Chazia Mourali van het bijna opgedoekte quizprogramma De zwakste schakel tot Anne Robinson van The Weakest Link. In beide gevallen kan de formule leiden tot prachtige televisie, maar de Nederlandse uitwerking is niet goed genoeg. Je hebt een even onverzettelijke als empathische presentator nodig, die liefdevol mensen op hun nummer zet. Engelsen kunnen dat, maar bij RTL4 lijkt een format belangrijker dan soul.