Wachten op geluk in Afrika

Mauretanië ligt ten zuiden van Marokko en grenst aan Algerije en Mali. Aan de westkust ligt het plaatsje Nouâdhibou dat weer wordt omgeven door de Sahara en de Atlantische oceaan. Deze nadruk op de ligging is belangrijk omdat Heremakono, de tweede speelfilm van Abderrahmane Sissako (La vie sur terre), over migratie gaat. Een beter leven in Europa is de droom van de migranten en Nouâdhibou is de tussenstop voordat die droom wordt verwezenlijkt - of uiteenspat.

Een van de dromers is Abdallah, die zijn moeder bezoekt. Hij is Westers gekleed, spreekt de taal niet en brengt de tijd vooral wachtend door. In Mali betekent heremakono `wachten op geluk', een term die slaat op huizen die slechts gebouwd zijn voor tijdelijke bewoning. Dat wachten is voelbaar. Abdallah slentert rond, ligt vooral op bed, staart wat uit het raam, observeert de overige bewoners en leert drie woorden in de lokale taal; zelden was wachten zo lamlendig.

Minder overtuigend zijn de subplot van de film, over een elektricien die het maar niet lukt peertjes aan het branden te krijgen en verhaaltjes over bijfiguren. Die worden wat al te nadrukkelijk symbolisch gebracht, net zoals de parallel tussen de vergane schepen voor de kust als metafoor voor de gestrande dromen van de migranten die de overtocht niet haalden.

Heremakono. Regie: Abderrahmane Sissako. Met: Khatra Ould Abdel Kader, Maata Ould Mohamed Abeid. In: Rialto, Amsterdam.