Katja

,,Bent u misschien van de organisatie?'' vroeg ik een kleine dame van ergens ik moet voorzichtig zijn - tussen de veertig en de vijftig jaar.

We stonden in café Studio aan de Grote Markt in Haarlem, waar vier kandidaat-lijsttrekkers van de VVD voor het Europees Parlement in debat zouden gaan. Het zou hun laatste debat worden, aan het einde van de week beslissen de VVD-leden over hun lot.

,,Nee'', zei ze opgewekt, ,,ik ben zelf een van de kandidaat-lijsttrekkers.'' En ze diepte een kaartje uit haar tasje op waarop stond: `drs. Katja T. Buchsbaum MBA (www.katjabuchsbaum.nl)'.

,,Niet nerveus?'' vroeg ik nog.

,,Ik heb wel voor hetere vuren gestaan'', lachte ze, en ze trippelde weg.

Ik monsterde de andere aanwezigen, veelal saaie VVD-mannen in pak, en vanaf dat moment had ik nog maar één favoriet voor het lijsttrekkerschap van de VVD in Straatsburg: Katja T. Buchsbaum. Hoe onbekend ze ook nog was, ook binnen de VVD, haar mocht de zege niet ontgaan. Want het Europees Parlement heeft kleur nodig, anders wordt het nooit iets.

Even later zat Katja tussen twee gewichtige mannelijke tegenkandidaten op het podium. De derde hing vanuit Straatsburg aan de telefoon, hij zát al in het Europees Parlement waar hij wegens zijn capaciteiten als onderhandelaar geen dag gemist kon worden, zo maakte hij ons duidelijk.

Om zich voor te stellen moesten de kandidaten eerst op een soort catwalk heen en weer lopen met een microfoon in de hand. Katja kweet zich veruit het meest ongedwongen van deze lastige taak.

Daar stond ze, dapper en dartel, in haar mantelpakje, waaronder een zwart-wit truitje met ronde hals. Soepel bewoog ze haar stevige beentjes vanuit de heupen. Beneden haar keken de heren zwijgend toe. Wat ging er door hen heen? Hadden ze op dat moment toch liever Jozias van Aartsen gezien?

,,Ik ben blij dat u in zó groten getale bent opgekomen'', begroette Katja de plusminus achtenveertig aanwezigen. ,,Ik ben Katja Buchsbaum en ik ben vice-president voor Europa geweest in de mobiele telecommunicatie met een omzet van 2 miljard euro per jaar. Ik ben dus geen kleine dame, zou ik zeggen. Wat zijn mijn speerpunten?''

Dit was taal die het naar zelfbewustheid hunkerende mannenhart in de VVD niet onberoerd kon laten, zou je denken. Toch proefde ik al snel enige scepsis toen het debat eenmaal was begonnen. Het geroezemoes in het café zwol aan als Katja het woord had. Nam men haar soms te weinig serieus?

En, jawel, opeens was daar die aanval. Een in een blauw pak gestoken heer, vooraan gezeten, vroeg het woord. ,,Ik ben een beetje bang voor die mevrouw Katja'', zei hij lijzig. ,,Zij zegt eigenlijk steeds: geef mij maar de macht, dan doe ik de rest wel. Zij hoort meer thuis bij de PvdA dan bij de VVD.''

Een wak van stilte opende zich in de zaal. Ik huiverde. Zou Katja erin vallen? Haar vrolijke, altijd aanwezige lach verstarde om haar lippen. Ze keek de man aan. Scherp, maar zonder uiterlijke woede. Toen zei ze schouderophalend tegen de gespreksleider: ,,Ik laat dit gewoon lekker gaan.''

Katja T. Buchsbaum.

Waar aarzelen ze in de VVD nog over?