`Ik wil geen uitkering'

Jonge academici hebben moeite werk te vinden. Deel 1 in een serie over mensen die terugblikken of vooruitkijken op hun loopbaan.

Zijn chef was heel verbaasd dat een afgestudeerd econoom zich meldde voor de vacature van medewerker bedrijfsvoering bij het agentschap telecom. ,,Hij is bang dat ik me ga vervelen, omdat ik onder mijn niveau werk'', legt Arthur Moolenburgh (27) uit. Vorige week is hij begonnen bij het agentschap, een onderdeel van het ministerie van Economische Zaken dat zich bezighoudt met etherfrequenties. Het is de eerste baan van Moolenburgh, die in juni afstudeerde als econoom/marketeer aan de Erasmus Universiteit. Zijn taak bij het agentschap bestaat uit het opnemen van de telefoon, bestellingen plaatsen en rapportages maken. ,,Geen baan op academisch niveau dus en geen werk dat ik jaren zou willen doen, maar ik ben allang blij dat ik voor zes maanden werk heb. Veel mensen die ik ken uit mijn studietijd zitten zonder werk of hebben een tijdelijk contract, dat vaak niet wordt verlengd.''

Moolenburgh heeft drie maanden gezocht naar een baan. Voor tijdelijk, want in december vertrekt hij voor twee maanden naar Nieuw Zeeland. Hij solliciteerde op drie banen `op niveau', onder meer als marktonderzoeker, en kreeg evenveel afwijzingen. ,,Er waren twee problemen: je hebt honderden concurrenten en geen werkervaring. Nu werkgevers weer kunnen kiezen uit sollicitanten, nemen ze iemand die precies in huis heeft wat ze zoeken.'' Zelfs via het uitzendbureau kreeg Moolenburgh afwijzingen. ,,Veel werkgevers hebben liever geen te hoog gekwalificeerd personeel. Ze zijn bang dat zo'n werknemer zich gaat vervelen en snel weer vertrekt.''

Toen het niet lukte een baan te vinden, kon hij kiezen: wel of geen uitkering aanvragen. ,,Maar ik wilde geen uitkering. Ik had zoiets van: het gaat al zo slecht met Nederland en dan kom ik ook nog eens aanzetten. Ik doe liever werkervaring op.''

Moolenburgh wil zijn baan bij het agentschap telecom gebruiken om ,,lijntjes uit te gooien'' binnen het ministerie van Economische Zaken en contacten te leggen bij Verkeer en Waterstaat, waarmee het agentschap nauw samenwerkt. Want het liefst zou hij een baan vinden waarin economie en planologie samenkomen. ,,Ik heb eerst twee jaar econometrie gestudeerd, toen ben ik overgestapt naar economie, omdat ik het te abstract vond. Gaandeweg ontdekte ik echter dat planologie en bouwkunde nóg interessanter zijn. Maar toen was ik bijna klaar met mijn studie en was het dus te laat om te switchen.'' Zijn chef heeft hem geadviseerd naast zijn werk, dat hij in vier dagen van negen uur doet, één dag per week stage te gaan lopen in een planologische werkkring, zodat hij alvast enige ervaring opdoet.

Het lastige aan solliciteren naar je eerste baan, vindt Moolenburgh, is dat je weliswaar jarenlang marketing hebt gestudeerd, maar zo weinig zicht hebt op de arbeidsmarkt. ,,Als student heb je geen idee welke banen er allemaal zijn in de marketing.'' Wat betreft een vaste baan na terugkomst uit Nieuw Zeeland houdt hij diverse opties open. ,,Het kan de overheid worden, maar ook het bedrijfsleven. Ik ben al blij als ik werk vind. Lukt het niet, dan ga ik wat anders doen, maar ik wil geen uitkering.''

Hoe ziet Moolenburgh zijn toekomstige carrière? ,,Ik ben een harde en gemotiveerde werker, maar ik hoef niet ten koste van alles naar de top en veel geld te verdienen. Ik ben geen winst-winst-winsttype. Mensen tevreden stellen vind ik leuker. Als ik het ergens naar mijn zin heb, kan ik een baan best lang volhouden, denk ik, maar ik moet me wel kunnen ontwikkelen. Niet richting top of managementniveau, want ik geloof niet dat daar mijn kwaliteiten liggen. Hoewel, misschien ontwikkel ik die nog.''

Zakelijke toekomstdromen heeft Moolenburgh niet, zegt hij. ,,Of nou, misschien toch. Samen met een vriend, die ook geïnteresseerd is in planologie, doe ik een project, voor de lol. We geven elkaar telkens een opdracht: neem een stukje Rotterdam en verbeter dat. We hebben het Laurenskwartier al onder handen genomen en zijn nu bezig met Katendrecht en de Wijnhaven. We gaan naar het bewuste stadsdeel toe, nemen foto's en maken plannen. We doen het puur voor onszelf, maar gaan wel proberen er een boekje van te maken. En dat dan aanbieden aan een architectenbureau, of de gemeente. Het zou nog mooier zijn als ze dan iets met onze plannen doen. Dat is echt een droom. Geweldig toch, als je op een plein staat of over een verkeersknooppunt rijdt en je kunt zeggen `daar heb ik nog over meegedacht'?''

Dit is een wekelijkse serie over mensen die terugblikken of vooruitkijken op hun loopbaan