Fleurige scènes uit Afrika

Autoverkeer en dreunende bassen op de geluidsband, en dan, in het volle licht, de drums van vroeger, bespeeld door mannen in bijpassend ornaat – zoals dat in Zuid-Afrika eeuwenlang klonk. Want weliswaar wordt het nieuwe Zuid-Afrikaanse kassucces Umoja aangekondigd als een musical, maar de enige verhaallijn gaat over de geschiedenis van de zwarte muziek aldaar: van de opzwepende drums en het veelstemmige a capella van de koorzang, via het mysterieus klikkende Qongoqothwane van Miriam Makeba en de hoekige feestmuziek van Hugh Masakela tot de kwaito van nu, waarin de oude ritmes vrolijk samengaan met westerse disco en hiphop.

Een 45-koppig ensemble demonstreert die ontwikkelingen in fleurige taferelen, aan elkaar gepraat door een grootvaderlijk ogende verteller met een diepe basstem en een Mandela-hemd. Hij is de gids, die de show van de authentieke folklore naar de verstedelijkte klanken van de zwarte zelfkant leidt. Even heeft hij het ook over armoede en onrecht, maar snel roemt hij dan weer de genezende kracht van de muziek. En niet één keer valt het woord apartheid. Maar wel opvallend demonstratief zijn de rode aids-lintjes die iedereen op de witte jurken in een gospel-nummer draagt.

Afgezien van een paar vertragende scènes waarin nogal omstandig wordt geacteerd, is Umoja vooral een vaardige aaneenschakeling van zang en dans. Met een paar bezienswaardige hoogtepunten, zoals een spectaculair quatre mains op de marimba en de prachtige choreografie van dertien danseressen op een rij, die van hun rechterarmen een kronkelende slang maken.

Voorstelling: Umoja, door Umoja Seaside/Jazzmar Productions. Regie: Ian von Memerty. Gezien: 19/9 in Theater aan de Parade, Den Bosch. Tournee t/m 23/11. Inl. (0900) 9203, www.umojatheshow.com