Een romantische komedie om mee naar bed te gaan

Het duurt bij Down With Love lang, maar aan het eind, als de credits rollen, moet je je wel gewonnen geven. Tegen zoveel charme is geen verzet meer mogelijk. Er is dan al zoveel in de strijd geworpen: Frank Sinatra en Judy Garland, roze pilhoedjes en roze zonsondergangen, split screens en achtergrondprojecties, jarretels én sokophouders. Als Renée Zellweger en Ewan McGregor dan naast die aftiteling `Cheers! Here's to Love!' zingen en dansen is de overgave onvermijdelijk. `Life's a martini and you're the shaker/ you make Dean Martin look like a quaker'. Met deze film wil je wel naar bed.

Down With Love is een romantische komedie die zich begin jaren zestig in New York afspeelt. De film imiteert, parodieert, huldigt en bespot een aantal romantische komedies uit die tijd. Vooral de drie films die Rock Hudson en Doris Day samen maakten, Pillow Talk (1959), Lover Come Back (1961) en Send Me No Flowers (1964) hebben regisseur Peyton Reed en schrijvers Eve Ahlert en Dennis Drake geïnspireerd. Het zijn films die sindsdien niet vaak in de mode zijn geweest. In het bekende liedje van Doe Maar was er geen bal op de tv als er een film met Doris Day werd uitgezonden. Maar Down With Love overtuigt je ervan dat die films wel wat te bieden hadden, terwijl de mankementen in deze nieuwe versie verholpen kunnen worden. De heldin hoeft niet terug naar het aanrecht. In die zin bereikt Down With Love het tegenovergestelde van het veel ingewikkelder Far From Heaven, waarin Todd Haynes de melodrama's van Douglas Sirk nog somberder maakte dan ze in de jaren vijftig al waren. In Down With Love is alles nog uitbundiger en ook nog eens zo feministisch correct als een film over romantische komedies uit de jaren zestig maar zijn kan. Voor Doris Day hoef je je niet meer te schamen.

Barbara Novak (Renée Zellweger) heeft een boek geschreven, Down With Love, waarin zij vrouwen aanspoort net zo met mannen om te gaan als mannen met vrouwen. Maak carrière, heb seks, maar vergeet de liefde. Haar gevaarlijkste tegenstander is Catcher Block (Ewan McGregor), journalist van het tijdschrift Know die wil bewijzen dat vrouwen eigenlijk maar één ding willen: trouwen. Voor de film is afgelopen zullen de rollen een paar keer omgedraaid zijn. Vooral McGregor doet het heerlijk. Zijn `ladies' man, man's man, man about town' is van net zulk duur bordkarton als de decors.

Down With Love is strikt genomen geen musical, maar musicalmuziek speelt er wel een grote rol in. De film is vernoemd naar een liedje uit 1937 van Harold Arlen en Yip Harburg, dat in de film onder meer door Judy Garland gezongen wordt. Zowel Frank Sinatra als Astrud Gilberto zingen `Fly Me To The Moon'.

Het geestige Here's To Love werd door Marc Shaiman speciaal voor de film geschreven, maar wel in het oude idioom. Is het gek dat voor een film die zo duidelijk in de jaren zestig is gesitueerd, zoveel oudere muziek gebruikt wordt? De songs zijn klassiekers. Ze worden ook nu nog wel eens in romantische komedies gebruikt. Dat is echt gek van Down With Love. De film doet net alsof dit genre met de jaren zestig is gestorven. Maar romantische komedies zijn net zo klassiek als de American standards. Het verschil tussen Pillow Talk en Bridget Jones' Diary of How To Lose a Guy in Ten Days is veel minder groot dan de nadrukkelijke aankleding van Down With Love als period piece even doet geloven.

Down With Love. Regie: Peyton Reed. Met: Renée Zellweger, Ewan McGregor, David Hyde Pierce, Tony Randall. In 19 bioscopen.