The Isley Brothers kijken ver terug

Er zijn mensen die het jammer vinden dat een bejaarde band als The Isley Brothers nog bestaat. The Isley Brothers zijn nog ouder dan The Rolling Stones, de groep die volgens sommigen te oud is om nog op te treden. Al in 1957 werden The Isley Brothers opgericht; twee jaar later hadden ze met Shout hun eerste hit. Eens speelden er vijf Isley-broers in de groep, nu nog maar twee: zanger Ronald Isley (62) en gitarist Ernie Isley (48).

Alle veranderingen in de zwarte muziek hebben The Isley Brothers doorstaan. Gospel, soul, funk aan alle stijlen pasten ze zich moeiteloos en met succes aan. Ook de stap naar eigentijdse arrenbie hebben ze weten te maken. Met hun gepolijste slijpsoul uit de jaren zeventig en tachtig kunnen ze zelfs worden beschouwd als de pioniers van de arrenbie. Hedendaagse arrenbie-artiesten geven Ronald Isley als eerbetoon graag een gastrol in hun nummers en clips als de patserige Mr Biggs, die als zanger of als oudere gangster, hen de les leest.

Ook gisteravond verscheen Ronald Isley op het podium van de prettige Pepsi Stage-zaal als Mr Biggs in vol ornaat, dat wil zeggen in een hagelwit pak en met hoed en wandelstok. Bijgestaan door zijn broer en een band met maar liefst drie toetsenisten jaste hij in hoog tempo het prachtige oeuvre van The Isley Brothers er doorheen, van Shout via Twist and Shout en This Old Heart Of Mine tot Harvest Of The World en Between The Sheets. Bij elk nummer noemde Ronald Isley even het jaar van oorsprong (,,we nemen jullie terug naar 1962'') en wat andere gegevens (,,dit werd nog gespeeld door The Beatles'') om er vervolgens steeds slechts een couplet en refrein van te zingen.

Zo waren al die prachtige nummers voor je het wist alweer voorbij. Veel meer tijd kreeg broer Ernie, die langdurig soleerde. Hij liet zien dat hij ook achter zijn hoofd, met zijn tanden en onder zijn opgeheven been kan spelen. Maar vooral liet hij horen dat hij niet in de schaduw kan staan van Jimi Hendrix, de gitarist die voor hem in The Isley Brothers speelde.

Van hun hedendaagse arrenbie-nummers lieten The Isley Brothers er maar een handvol horen, met Contagious, hun grote hit uit 2001, als uitsmijter. Ook hier bleek dat Ronald Isley nog altijd een geweldige soulzanger is. Maar net als de oudere nummers werden ze geteisterd door de drie toetsenisten met hun bombastische, synthetische en vooral veel te harde geluid.

Toen na een klein uur spelen de apotheose kwam met het legendarische funknummer Fight The Power was het half witte, half zwarte publiek murw gebeukt. Hoe Ronald Isley en zijn vijf welgevormde danseressen ook hun best deden het publiek aan het dansen te krijgen, de meesten van de 1200 aanwezigen leken slechts te verlangen naar het einde van het oorverdovende geloei. Ze waren te beleefd om de zaal voortijdig te verlaten, maar ook nog dansen, nee, dat was werkelijk te veel gevraagd.

Concert: The Isley Brothers. 21/9 Pepsi Stage, Amsterdam