Amsterdamse `Proms' begin van `British Season'

In het Concertgebouw begon dit weekend het `British Season' met een Amsterdamse versie van de Last Night of the Proms en een spectaculaire Don Giovanni door The Royal Opera, Covent Garden. De Britse serie omvat zestig concerten met repertoire en/of uitvoerenden uit het Verenigd Koninkrijk.

Rondom het schminkkraampje met Britse bolhoedjes als accessoire wordt gegiecheld en gedrongen. ,,Doe mij maar een Nederlands vlaggetje – op mijn wang'', besluit de mevrouw die aan de beurt is. ,,Drie streepjes en klaar! Dat is heel wat sneller dan de Union Jack.''

Niet alleen bij de schmink, in alle foyers van het Concertgebouw heerste zaterdagavond een opgewonden en uitbundige sfeer voor de eenmalige Amsterdamse versie van de door-en-door Britse `Last Night of the Proms'. Er werden tasjes met Engelse drop, serpentines en vlaggetjes uitgereikt, en aan het plafond van de Grote Zaal hingen rood-wit-blauwe banieren. Alsof het Concertgebouw even écht de Royal Albert Hall was, scholen voorin de zaal zelfs fanatiekelingen samen, met poederpruik, vlaggenshirt of ratel.

,,Prachtig!'', vond een Engelse toeriste. ,,Thuis is het me nog nooit gelukt bij de Last Night of the Proms aanwezig te zijn – daar is het een privilege waarom wordt geloot. Dit is mijn vuurdoop. Eindelijk meezingen met Land of Hope and Glory, Rule, Britannia en Auld Lang Syne!''

In Londen produceerde de BBC vorige week de `echte' Last Night of the Proms en voor de Amsterdamse versie bleek alles gedaan om een zo authentiek mogelijke sfeer te scheppen. Dat uitte zich ook in het programma – met William Waltons toch al zeer Brits pralende Coronation March als een nog voorzichtige opmaat voor wat volgde. Wie niet bereid was zich voor één avond met volle borst en zwaaiend vlaggetje in de `Splendid Isolation' te verliezen, voelde zich vermoedelijk hopeloos misplaatst.

Hoe wonderlijk ook, de polderversie van de Last Night of the Proms werd zelfs door de Britse gasten beoordeeld als `awfully authentic'. Dat gold zowel de fraaie, intieme sfeer die mezzo Catherine Wyn-Rogers trof in de orkestliedcyclus Let us garlands bring van Gerald Finzi alsook de bizar korte bijdrage van meesterdoedelzakker Alasdair Malloy en de tot slot met gekruiste armen meegedeinde oudjaarskraker Auld Lang Syne (Should auld acquaintance be forgot).

Aan het succes van het evenement was vooral Barry Wordsworth debet in de sympathieke dubbelrol van dirigent/ceremoniemeester. Hij porde de volle zaal binnen een kwartier succesvol op tot een daverend meezingen met Henk Meutgeerts voor de gelegenheid gearrangeerde medley van Nederlandse traditionals als De Zilvervloot en Aan de Amsterdamse grachten. ,,Het was de meest levendige reactie op een nieuwe compositie die ik in lange tijd hoorde'', vond Wordsworth droog. ,,En wat betreft De Zilvervloot: Ik ben blij dat destijds de Spanjaarden uw vijand waren!''

Het Britse seizoen werd gisteravond voortgezet met een spectaculaire concertante uitvoering van Mozarts opera Don Giovanni door het Londense Royal Opera House Covent Garden onder de flamboyante leiding van muzikaal directeur Antonio Pappano. De dirigent, die ook zelf de continuo-partij voor zijn rekening nam, zei ooit operamuziek primair `symfonisch' te willen benaderen. Inderdaad gingen in zijn Don Giovanni helderheid, precisie en originaliteit binnen een extreem warme klankkleur en theatraal vuur hand in hand. De gedrevenheid van het orkest zette zich door in de vocale topcast. Die verzorgt deze maand ook de scènische reprise in Londen, en maakte van deze concertante uitvoering dus óók een semi-scenisch feestje – met dansjes, een imposant ter aarde neerstortende Commendatore (Robert Lloyd), opgewonden gebanjer door de zaal en lustig geminnekoos op de ruststoeltjes.

Bariton Gerald Finley, als een vileine Don Juan met zwoele én snijdende noten op zijn zang, werd bediend door een zeldzaam aantrekkelijke Leporello (Erwin Schrott), die zijn meester in looks, stemkracht en viriliteit zowaar naar de kroon stak en de rol met een smakelijke mix van humor en karakter gestalte gaf. Anna Natrebko was met haar extreem dragende en kernachtige sopraan van Russische grandeur een in timbre ongewone, maar vocaal superieure Donna Anna.

Ook tenor Ian Bostridge bleek met zijn stramme elegantie en vocaal gepolijste, roerende invulling van een aria als Dalla sua pace een ongebruikelijke maar overtuigende Don Ottavio. Als Donna Elvira was zelfs de ruim zingende sopraan Nuccia Focile avontuurlijk gecast, met een theatraal goed in het geheel passende, feeksige Elvira als resultaat.

Het Britse seizoen duurt nog het hele jaar, met de komst van Engelse orkesten als het Orchestra of the Age of Enlightenment onder Simon Rattle en zeer veel vocale muziek. Een nadruk ligt op de laatste twee weken van november. Dan brengt het Concertgebouw elke dag een `Brits-concert'.

British Season in het Amsterdamse Concertgebouw. Inl.: (020) 6718345; www.britishseason.nl