Pop

Al tweeëntwintig jaar bestaan ze, The Paladins uit San Diego, maar dat weerhoudt ze er niet van om op hun achtste album El Matador wederom te bewijzen dat Amerikaanse rootsmuziek zo fris als een hoentje klinken kan.

Hoewel het trio zich wel eens vergaloppeerde aan uitgekauwde bluesrock zijn ze tegenwoordig weer zo rockabilly als maar zijn kan, en bewijzen ze zelfs op deze nieuwe plaat hun niet misselijke compositorische talenten. Zelfs in de ballads. Dat bandleider Dave Gonzales het elementaire gitaarspel van de rock 'n roll als geen ander beheerst, toont hij bovendien in instrumentaaltjes die in de handen van vakbroeders al snel tot vertoon van virtuositeit zouden hebben geleid. Gonzales speelt gitaar vanuit zijn tenen, teelballen en hart, en schakelt zijn hersenen altijd net op tijd uit. En zijn orgelpartijen zijn ook al zo to the point. Heerlijke swing, dus, met een paar grijsdraaiers voor de eeuwigheid. Alleen jammer dat er iemand met de beverik achter de mengtafel zat waardoor sommige mixen helemaal nergens op slaan.

The Paladins

El Matador

LUX/Munich