Amritraj gaat vader achterna

India telt vijftig miljoen tennissers, maar in het Davis-Cuptoernooi behoort het land tot de tweede garnituur. Het grootste talent is de 19-jarige Prakash Amritraj, zoon van volksheld Vijay Amritraj.

Als een trotse vader klapte Vijay Amritraj voor ieder punt dat zijn 19-jarige zoon in de Zwolse IJsselhallen maakte tegen de veel betere Nederlandse kopman Sjeng Schalken die afgetekend won met 6-3, 6-1 en 6-1. Van 1970 tot 1988 gold de nu 49-jarige Indiër als de beste tennisser van zijn land. Gisteren zag hij een droom uitkomen toen Prakash Amritraj in het Davis-Cuptoernooi zijn debuut maakte. De jonge Amritraj moet de komende jaren van India weer een tennisnatie gaan maken.

Van de één miljard inwoners spelen circa vijftig miljoen Indiërs geregeld een partijtje tennis, maar de nummer één van het Aziatische land komt voorlopig nog niet verder dan de 324ste plaats op de wereldranglijst. Vijay Amritraj weet als geen ander wat er voor nodig is om te slagen als topsporter in het land dat op de Olympische Spelen nog nooit een gouden medaille won. Onlangs veroverde de verspringster Bobby George pas voor het eerst een medaille voor Indië op een WK atletiek.

,,Het verschil tussen gewoon een balletje slaan en professioneel tennissen is enorm groot'', zegt Vijay Amritraj die ooit nummer twintig van de wereld was. ,,Indiërs willen garanties hebben als ze ergens aan beginnen. Als ze een studie volgen weten ze dat ze na een paar jaar een diploma krijgen. Als ze werken verdienen ze geld. Maar jarenlang investeren in een sportcarrière levert geen enkele zekerheid op. Ze zien sport niet als een baan. De mensen hebben me altijd gevraagd wat ik nu naast het tennis deed.''

Vijay Amritraj investeerde tegen de cultuur in net als zijn broers Anand en Ashok alles in een loopbaan als proftennisser. Twee keer haalde hij met zijn land de finale van het Davis-Cuptoernooi en op het door hem zo geliefde gras van Wimbledon reikte de speler tot de kwartfinales. ,,Mijn hele familie heeft een enorme liefde voor het tennis'', legt Vijay Amritraj uit. ,,In de nacht waarin mijn jonge broer Ashok werd geboren droomde mijn grootvader dat één van zijn kleinkinderen ooit op Wimbledon zou staan. In 1972 stonden we alledrie op het gras in Londen. Dat is toch ongelooflijk?''

Intussen droomt Vijay Amritraj er bijna elke nacht van dat één van zijn twee zonen op Wimbledon de beker in zijn handen houdt. Prakash Amritraj begon twee maanden geleden aan zijn profcarrière en de 15-jarige Vikram Amritraj is ook voorbestemd om zijn geld met tennissen te gaan verdienen.

Vijay Amritraj wilde koste wat het kost in Nederland aanwezig zijn bij het eerste optreden van zijn zoon in de nationale ploeg. ,,Prakash was anderhalf jaar oud toen hij voor een Davis-Cupontmoeting in Bangalore tegen Zweden mij mijn racket overhandigde. In de krant stond toen de volgende dag `zal Prakash Amritraj ooit Davis Cup spelen?'. Nu achttien jaar later is het zover. Dit is één van de momenten waarop je een droom werkelijkheid ziet worden'', zegt de tennisser die ooit gastrollen vervulde in Bond-film Octopussy en in Star Trek IV.

De in de Verenigde Staten woonachtige familie Amritraj is zich ervan bewust dat zeker niet voor iedere Indiër een tenniscarrière in het verschiet ligt. ,,Cricket staat boven alles. Dat is geen sport maar een religie in India'', stelt Vijay Amritraj. ,,Tennis is nog altijd een elitesport. En dat zal het blijven zolang er geen openbare tennisbanen zijn. Tennis wordt niet op straat gespeeld, maar op clubs. Je hebt geld nodig om te spelen.''

Aan geld heeft het bij de opleiding van Prakash Amritraj nooit ontbroken. Vanaf de dag dat de in Los Angeles geboren Indiër door zijn vader werd meegenomen naar Wimbledon wilde hij in zijn voetsporen treden. ,,Mijn vader staat met heel zijn hart en ziel achter mij'', vertelt Prakash Amritraj. ,,Ik heb mijn leven lang tegen hem opgekeken. Als tennisser, maar nog meer als persoon. Daarom laat ik me ook door niemand anders coachen dan door mijn vader.''

Prakash Amritraj wist zijn vader op de tennisbaan echter nooit te verslaan. ,,Steeds als ik op een voorsprong van 5-1 en 30-0 sta stopt hij ermee. Dan draagt hij me op om andere dingen te doen'', zegt de servicevolleyspecialist lachend. De afgelopen jaren keek Prakash uren achtereen naar videobanden met de Davis-Cupwedstrijden van zijn vader. Sinds gisteren is hij aan zijn eigen Davis-Cupgeschiedenis begonnen en is zijn vader zijn grootste fan.