Onscherp oerbeeld

Gisteren was de landelijke dag voor de promotie van het openbaar vervoer. Reizigersorganisatie Rover schreef een fotowedstrijd uit, met als thema: `Openbaar Vervoer feels good'.

Iedereen mocht meedoen, en alles mocht, zei de jury van de fotowedstrijd van reizigersorganisatie Rover: zoenende stellen bij de treindeur, geurige thermosflessen koffie voor een treinraam. Of een aardige chauffeur die `goedemorgen' zegt. Gisteren werd de winnaar bekend: Rob Sieben. Hij maakte een foto van een kind op station Den Bosch. Het is een esthetische foto, goeie compositie.

Van een heel ander kaliber was de inzending die hiernaast is afgedrukt. Die kreeg een eervolle vermelding. Het is het oerbeeld van oma die met de bus aankomt. Het is een beetje een ontroerende foto.

Hij komt uit het archief van het echtpaar Rigterink te Krimpen aan de Lek. Zij fotografeerden twee jaar geleden kleindochter Eva en de moeder van mevrouw Rigterink. Het is dus een plaatje van achterkleindochter met overgrootmoeder.

Kwalitatief stelt de foto niet veel voor. ,,Het is geen wereldfoto'', zegt mevrouw Rigterink. Oma is onscherp en Eva ook. De bomen op de achtergrond staan er wél scherp op, maar andersom was natuurlijk mooier geweest.

Toch is het een mooi beeld. Omdat het voor zich spreekt: oma op weg naar kleinkind. Uren in de bus gezeten. Uren van blijde, onbaatzuchtige verwachting. En daar is ze dan. Met tas en al. Knuffel en cadeautjes in het vooruitzicht. Straks bij haar op schoot. Dat zit er allemaal in. En zo was het ook precies die dag, herinnert mevrouw Rigterink zich.

De foto is gemaakt in Oosterhout, op het moment dat overgrootmoeder er tweeënhalf uur reistijd op had zitten. In woonplaats Hilversum met de treintaxi naar het station. Dan met de trein naar Utrecht, en met de interliner door naar Oosterhout. Vervolgens het laatste stukje met de `gele bus' naar halte `Biezenbeemd'. Een prestatie op zich, op 81-jarige leeftijd, vindt ook haar dochter. En een mooi voorbeeld van hoe omslachtig reizen met het openbaar vervoer vaak is.

Ook mevrouw Rigterink en haar man stranden wel eens tussen bus en trein. Ze doen alles met het openbaar vervoer. Vroeger hadden ze een auto, maar er stond altijd file en toen de auto kapot ging, besloten ze geen nieuwe te kopen. Ze zijn er tevreden over. ,,Het overstappen van bus naar trein is vaak een crime, maar uiteindelijk komen we overal. We lezen halve bibliotheken uit in het openbaar vervoer. En mijn man, die leraar is, kijkt alvast wat werk na, in de trein. Het is best leuk, als je tijd hebt.''

Zó kan de foto ook worden opgevat. Het beeld van de vermoeide oudere dame die ietwat stram, nog één hand in de bus, na een zeer lange, omslachtige reis uitstapt. Openbaar vervoer: het is vaak een bezoeking, maar wat je aantreft op de plaats van bestemming maakt soms alles goed.