Geef hem de sporen!

Iedereen om me heen was ineens zo gek op paarden en paardrijden dat ik besloot er ook maar eens aan mee te doen. Bij een boerderij aan de rand van de stad kon je een pony huren.

Vier euro voor een uur. ,,Geen geld voor wat buitenpret'', zei de boer, die vroeger bij de Hells Angels zat.

De pony zag er leuk uit. Hij was donkerbruin en had een lange pony, waardoor je zijn ogen niet kon zien. Op zijn rug zat geen zadel, maar een jutezak, die met een touw om zijn buik was vastgebonden. Stijgbeugels waren er niet. ,,Je moet je benen tegen zijn flanken aandrukken'', zei de Hells Angel.

Maar bij het opstijgen ging het al mis. Ik moest een sprongetje maken en mijn linkerbeen over de rug van de pony slaan, zodat ik mezelf in het `zadel' kon hijsen. Maar het lukte niet omdat ik amper met mijn hoofd boven de rug van de pony uitstak en niet zo lenig was. Nadat het drie keer was mislukt, tilde de Hells Angel me op en zette me op de jutezak, die nogal loszat. Zelf klom hij op een echt paard, met zadel en stijgbeugels. ,,Rij maar achter me aan'', zei hij en gaf zijn paard een tikje, waardoor het ging lopen.

Mijn pony bleef stokstijf staan. ,,Hij doet het niet'', riep ik tegen de Hells Angel. ,,Geef hem de sporen'', zei de Hells Angel streng.

Ik drukte mijn benen tegen de flanken van de pony en zei: ,,Vort!'' Er gebeurde niets. Toen keerde de Hells Angel zich om en kwam naar me toe rijden. Hij pakte de pony bij zijn hoofdstel en voerde hem met zich mee. De pony kwam in beweging. Het was heel spannend. Eerst ging het stapvoets. Maar toen de Hells Angel mijn pony losliet, besefte ik dat het nu op mij aankwam. Natuurlijk wilde ik niet dat we weer stil kwamen te staan. Ik drukte mijn benen tegen de ponyflanken en sloeg met de losse teugels tegen zijn hals. De pony zette het ineens op een lopen. We haalden de Hells Angel in en leken naar het einde van de wereld te rijden. Even voelde ik me een ridder in actie. Nu nog een zwaard, dacht ik. Maar toen gleed ik naar opzij, omdat de jutezak ging schuiven. En de pony galoppeerde alsmaar sneller en sneller.

We reden inmiddels door een stuk land met veel doornenstruiken. De pony zigzagde er tussendoor. Ineens maakte hij een sprongetje over een diepe kuil heen en viel ik van zijn rug, middenin een doornenstruik. Mijn billen en benen zaten onder de doornen. Het deed pijn. Ik moest huilen, zo boos was ik. De pony draaide zich om en galoppeerde terug naar de stal.

,,We proberen het gewoon nog een keer'', zei de Hells Angel.

Terwijl ik de doornen uit mijn kleren peuterde, strompelde ik terug naar de stal. Daar stond de pony me op te wachten. Zijn pony was wat opzij gewaaid en ik zag nu dat hij gemene ogen had. Omdat ik stoer wilde blijven doen tegen de Hells Angel, liet ik me opnieuw op de jutezak zetten. En weer gingen we op pad. De pony had nu weinig aansporingen nodig en zette het uit zichzelf op een lopen. Dit keer in de richting van een brede sloot. Omdat ik dacht dat de pony hier overheen wilde springen, kreeg ik het doodsbenauwd. Opnieuw gingen we in galop tussen de doornenstruiken door. Maar nu kon het me niets meer schelen en liet ik me vrijwillig van de pony vallen. De doornen prikten nog venijniger in mijn billen dan eerst, maar het was nog altijd beter dan het koude water van de sloot.

De pony snelde opnieuw terug naar de stal. De Hells Angel kwam naar me toe. ,,Wil je nog een keer?'' vroeg hij. ,,Je hebt nog een half uur.''

Ik hoefde me geen twee keer te bedenken. ,,Paardrijden is voor de gekken'', zei ik tegen hem. Sindsdien doe ik niet meer mee aan de mode.