`Een ziekelijke vorm van creativiteit die de imago's van zowel de KLM als Nationale-Nederlanden schendt'

,,Smakeloos'' noem je de cover van HP/De Tijd, Eddini. Een toestel van het merk KLM vliegt af op het gebouw van de Nationale-Nederlanden. Het is een sterk beeld, geheel van deze tijd en geheel herkenbaar. Een vliegtuig moet een logo hebben en veel keus aan arrogante wolkenkrabbers hebben we niet. Toch noem je het ,,een ziekelijke vorm van creativiteit''.

Woordvoerder van de KLM ben je, Eddini.

Sinds wanneer is de KLM scheidsrechter op het gebied van smaak? Sinds wanneer heeft de KLM verstand van creativiteit? De malle pakjes van Frans Molenaar waar jullie je eikenhouten stewardessen in hebben gestoken zijn jullie toch niet naar het hoofd gestegen?

Het imago van je vliegmaatschappij is geschonden, verklaar je. En het imago van een bevriende verzekeringsagent. 't Kan zijn, Eddini. Het is nog geen vrijbrief om je een oordeel over creativiteit aan te matigen.

Een blad maakt covers. Een vliegmaatschappij vliegt klanten. Ieder het zijne.

De cover mag niet in de cabine. De cover zou kunnen schokken, vertel je. Om geschokt te raken hebben jouw klanten geen HP/De Tijd nodig. Schokken doen jullie zelf goed genoeg.

De KLM beschikt over een indrukwekkende traditie in het behandelen van klanten als kleine kinderen.

Dan mag dit niet, dan mag dat niet.

Er mag steeds minder.

Ik nam wel eens een hondje mee in het vliegtuig. Van de Portugezen en Belgen – zelfs van de Zwitsers – mocht ze onder de vliegtuigstoel slapen, wat ze graag en overtuigend deed. Alleen van de KLM-stewardessen diende het beestje de oversteek in een geprefabriceerde doos door te brengen. Soms zag je drie of vier van die Xandra's en Brünhildes tegelijk bezig, met roodaangelopen hoofd, om het onwillige hondje in de doos te proppen.

Wie kwam het eerst op het idee van een rek waarin we onze handbagage moesten schuiven, om te controleren of de tas niet toevallig tien millimeter te breed, te diep of te hoog was? De KLM!

Ik wilde eens, om me bij de creativiteit te houden, een schilderijtje onder de arm in de cabine meenemen. Het mocht niet van de KLM-purser. Een schilderij? Geen sprake van. Vervolgens zag ik de cabine vrolijk volstromen met surfplanken, vouwfietsen, kinderwiegjes en invalidenkarren.

Ik noem maar wat huiselijk leed. De lijst is lang.

Iedere reis, Eddini, vroeg ik me vol spanning af wat jullie nu weer verzonnen zouden hebben om te verbieden.

Als de KLM ergens creatief in is, dan is het in het pesten van passagiers. Ik vertik het al jaren KLM te vliegen. Een klantonvriendelijker maatschappij moet nog worden uitgevonden. Ik heb zelfs nooit een HP/De Tijd in het vliegtuig aangeboden gezien, of het moest in de business-class zijn waar ze alleen De Telegraaf lezen. Klanten beschermen tegen covers van niet-bestaande bladen – ik vrees toch, Eddini, dat jullie weten wat creativiteit is.