Milieu

Wat nu weer?

Het liberale senator Jacques Germeaux uit Genk wil een wetsvoorstel indienen om alle wielerwedstrijden in Vlaanderen te verbieden. Niet in Wallonië? Denk ik dan als eerste terzijde.

`Het wielrennen en de duivensport fungeren als laboratorium van de doping. Een levensgevaarlijke situatie waartegen we onze jeugd moeten beschermen', zegt Germeaux.

Wielrennen en duivensport worden in één adem genoemd. Is er dan geen respect meer voor de pedalerende mens? De belangenvereniging voor wedstrijdduiven `Het Gevleugelde Feest' laat bij monde van haar voorzitter, de doffer Star Fighter, in een reactie weten: `Is er dan geen respect meer voor de wiekende wedstrijdvlieger?'

Dus, Jacques Germeaux wil Vlaamse kinderen en wedstrijdkuikens in bescherming nemen tegen ongezonde sportpraktijken. Wallonië zoekt het zelf maar uit.

Het woord `milieu' valt. Germeaux meent dat `de jeugd ten prooi valt aan de maffia-figuren in het milieu'. Hij bedoelt hier niet het gevederde milieu. Milieu moet breed worden opgevat. Van fietsenpoetser tot pakweg de hoogste UCI-baas. Alles wat belang heeft bij een vonkende spaak.

Ton van Damme van de Belgische wielerbond: `Als hij (Germeaux) onze sport nog verder gaat beschadigen slepen we hem voor het gerecht. Die man spuit pure laster.'

Hier wordt milieu iets ingewikkelder. Het milieu – de renner, de ploegleider, de ploegarts – zwijgt gewoonlijk in dopingzaken. Deze houding: laat ons met rust. Van Damme speelt hier met verve de rol van openbare aanklager. Milieu, maar ook net niet. Hij wekt verwachtingen: het wordt nog druk in de rechtszaal.

Zeg niet dat wielrennen geen interessante sport is. In feite is er maar één echte sport. Alle facetten des levens komen tot uitdrukking op en langs het plaveisel. Ook ik ben nog altijd belanghebbende als mijn vingers vervoerd neerdalen op het toetsenbord. Ik word niet moe de kleurenrijkdom van de enige echte sport te bezingen. Eigenlijk is wielrennen niet eens een sport. Het is zelfs niet het leven. Het zweeft er net boven.

Het milieu is van oudsher levensmoe zonder een moment cynisch te worden. Het gaat naar het gerecht als een handelsreiziger naar de McDrive. Vervolgens haast het zich naar een nieuwe startlijn, onbekende horizonten tegemoet. Bewonderenswaardig is het hoe het wielermilieu zijn bedreigingen omhelst. Rechters, procureurs, politici, het zijn waardevolle medespelers die het beste in de sportman boven halen. De rechtszaal, dat is ook het parcours.

Maak ik me als belanghebbende dan geen zorgen? Over het imago? Zeker. Sterker nog, ik luid de noodklok. Onze cabaretiers laten zich niet meer inspireren door het cyclisme. Een nieuwe `Polleke', lang niet gezien. Ik vrees dat de enige echte sport hard op weg is zijn eigen parodie te worden. De ploeg Quick Step heeft de broekspijpen verhuurd aan een co-sponsor. Davitamon. Hier wordt zelfs een Kamagurka naar de kroon gestoken.

Toch maar naar Wallonië verhuizen.