Verwijdering Arafat brengt groot risico mee

Het ultieme besluit wat te doen met Arafat moet het Israëlische kabinet nog nemen. Gespeculeerd wordt dat de volgende aanslag tot maatregelen leidt.

Waarom maakt de wereld zich wél druk om een terrorist als Arafat en horen wij nauwelijks een protest als een bus in Jeruzalem wordt opgeblazen? Begrijpt men niet dat onze veiligheid boven alles gaat? Deze uitspraak van de Israëlische premier Ariel Sharon, vanochtend op de radio, wekte de indruk dat zijn regering zich overvallen voelt door het internationale protest tegen de beslissing Arafat ,,te verwijderen, omdat hij een obstakel voor het bereiken van vrede is''.

Het was echter voorspelbaar dat een golf van protest over Israël zou rollen als, niet voor het eerst, het plan Arafat te verbannen of te liquideren aan de orde zou komen. Dat maakte Ra'anan Gissin, de woordvoerder van Sharon, vervolgens ook duidelijk. ,,Dit festival van protest is tijdelijk. Het is jammer dat de wereld geen onderscheid kan maken tussen echte leiders en terroristen. We praten hier over een terrorist die zich nog nooit aan één overeenkomst heeft gehouden die hij had getekend. De wereld meet met twee maten. Als men inziet dat Arafat een obstakel voor vrede is, waaien de bezwaren weg als in een woestijnstorm.''

Dat is natuurlijk zeer de vraag. In de afgelopen maanden hebben diverse Israëlische ministers gezegd dat zij vinden dat Arafat moet verdwijnen. Daarom heeft de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, al meer dan eens gewaarschuwd dat executie of verbanning van Arafat niet alleen de Palestijnen maar moslims in de hele wereld in ,,woede zou doen ontsteken''.

Na de aanslagen op een legerplaats bij Tel Aviv, buslijn 2 en Café Hillel in Jeruzalem heeft het veiligheidskabinet niettemin toch deze zwaarwegende beslissing genomen. Het Amerikaanse `nee' werd daarmee terzijde geschoven. ,,Wij lopen niet aan de Amerikaanse leiband'', zei gisteren minister van Defensie Shaul Mofaz die zijn bezoek aan Washington deze week met een beroep op de ,,veiligheidssituatie'' heeft afgezegd.

De korte, gepubliceerde tekst van het besluit is vaag en spreekt alleen over het ,,verwijderen van een obstakel voor vrede'', de opties zijn niet bekend gemaakt. Het is gebruikelijk dat over militaire opties in het geheim wordt besloten en pas na uitvoering bekend worden gemaakt. Maar uit uitspraken van verschillende ministers kan worden opgemaakt dat het ultieme besluit nog moet vallen.

Een helder politiek plan lijkt er nog niet te zijn. Vandaar de openlijke discussie over de opties. Een daarvan is volgens de Israëlische vice-premier en minister van Handel Ehud Olmert ,,het doden van Arafat''. Deze optie, waarover door het veiligheidskabinet van Sharon nog geen besluit is genomen, kan op steun rekenen van de ministers Mofaz en Uzi Landau (zonder portefeuille). Een andere optie is zijn het volledig isoleren van Arafat in zijn hoofdkwartier in Ramallah. Sharon, de alles beslissende factor, heeft nog geen uitspraak gedaan.

Israëlische en Palestijnse media, leden van de Knesset en de Israëlische vredesbeweging denken dat de volgende grote Palestijnse aanslag op een Israëlisch doelwit een operatie tegen Arafat in gang zal zetten. Volgens het dagblad Ma'ariv staat een speciaal daarvoor getrainde elite-eenheid van commando's al bijna twee jaar paraat om Arafat te arresteren en weg te voeren naar een Noord-Afrikaans land, dan wel uit de weg te ruimen.

De risico's zijn hoe dan ook groot. De verwijdering van Arafat zal gepaard gaan met hevig verzet, onder andere van duizenden Palestijnen en een handvol Israëlische vredesactivisten die bereid zijn Arafat met een menselijk schild te verdedigen. Militaire actie tegen Arafat zou volgens de Israëlische media ook gepaard gaan met grootscheepse actie tegen de leiding van de moslim-extremistische groepering Hamas, met name in de Gazastrook. ,,Weet wel dat de hel dan losbreekt'', zouden de hoofden van de Israëlische veiligheidsdiensten vorige week tegen Sharon hebbben gezegd.

De Palestijnse leider zelf liet zich zaterdag en zondag, breed lachend, toejuichen door grote menigten Palestijnen die hij dankte met luchtzoenen. Beelden van een triomfantelijke Arafat vullen ook vanmorgen de Israëlische, Palestijnse en Arabische journaals. Met andere woorden, zo constateerde menige Israëlisch commentator, Sharon heeft een voor Arafat een prachtige come-back geregisseerd. Hoe stom kan je zijn, was de retorische vraag van de krant Ha'aretz.

Dit is de eerste bijdrage van Oscar Garschagen als correspondent in Israël.