Fanfarekorps en majorettemeisje bij zonsopgang

Een meisje zit op een nachtelijk plein van Roosendaal samen met haar vader naar de lucht te staren. Of de zon de maan straks opeet, wil ze bezorgd weten. Het wordt haar eerste zonsopgang, wat voor wel meer slaperige kinderen geldt, die her en der tegen hun koffiedrinkende ouders aanhangen. Straks, om 6.09 uur, begint Het Blauwe Uur van jeugdtheatergezelschap Artemis. Een `fluistervoorstelling bij zonsopgang', bedacht door regisseur Lotte van den Berg, die twee jaar geleden bij haar afstuderen de Top Naeff prijs won. Alles draait in deze voorstelling om het moment dat de lucht van grauw naar blauw kleurt, het moment waarop krantenjongens, stratenvegers en verdwaalde nachtwezens heersen over de wereld.

Een lange tocht door de straten van Roosendaal vormt het begin van Het Blauwe Uur. De opdracht luidt te luisteren naar snurkende slapers, naar het kraken van huizen of het gesis van onbekende dieren. Maar men snurkt niet hard genoeg in Roosendaal om de groep te overstemmen. De kinderen hebben waarschijnlijk nog nooit door slapende straten gebanjerd, de meeste ouders zagen de vroege ochtend voor het laatst in de tijd dat zij de nacht nog drinkend doorhaalden.

Bij een container aan de rand van een park worden stoeltjes uitgedeeld; er is keuze uit hoge barzetels, bankjes en krukjes. Aldus gewapend wordt de tocht vervolgd, tot een buurt waar geen lantaarns branden het onverwachte eindpunt vormt. Daar, zomaar in het midden van de straat ontstaat een tribune en krijgen de kinderen warme dekens en dito chocomel. Dan wordt het stil. Een man met fluorescerende beenkappen zet met precieze gebaren de lampen van de straatverlichting aan. Een krantenjongen rijdt voorbij en lacht verlegen. Een mevrouw in ochtendjas pakt de krant en mompelt ,,goedemorgen''. Zouden ze `erbij' horen, zijn ze acteurs? En die andere mevrouw dan, die vanachter de gordijnen naar ons gluurt, of dat meisje dat haar wang tegen het slaapkamerraam duwt en schichtig wegduikt als ze wordt ontdekt? Om de hoek van de straat komt nu plots een gehavend fanfarekorps aansnellen, achternagezeten door een majorettemeisje. Opgelucht gegrinnik klinkt; dit zijn zéker toneelspelers. Als de bizarre figuren een tel later verdwenen zijn en nóg een krantenjongen komt aanfietsen, slaat de twijfel weer toe: wat is echt, wat is onecht? Het hoogtepunt is een koffiekopjesgevecht met mannen van de gemeentereiniging.

Dikwijls maakt Van den Berg haar zinnen niet af. Dan dartelen de personages nogal vrijblijvend door het beeld, waardoor de voorstelling te zwaar op het curieuze tijdstip en de bijzondere locatie gaat leunen. Op andere momenten is Het Blauwe Uur een ode aan het micro-kijken. Gefascineerd staren naar de man die een koffiekop hanteert en vervolgens met iets van verbazing vaststellen dat zijn lichtgevende gele das geen onderdeel kan uitmaken van zijn werktenue. Net als in eerdere voorstellingen weeft Van den Berg schijn aan werkelijkheid met een soepelheid die bewondering oproept. In Het Mensenmuseum verzamelden mannen potjes met gevoelens, in De Alchemist werd een tuintje in de woestijn gekweekt. In Het Blauwe Uur is een majorettemeisje haar vrienden kwijt, maar wordt ze getroost door een eenzame huisvrouw. Er is geen regisseur in Nederland die het wonderlijke zo vanzelfsprekend kan brengen.

Voorstelling: Het Blauwe Uur door Theater Artemis. Regie: Lotte van den Berg. Vanaf 7 jaar. Gezien: 13/9, op locatie in Roosendaal. Aldaar t/m 28/9. Inl: 073-6123223 of www.artemis.nl