Onderonsjes

Albert Verlinde interviewt Céline Dion. Ze hebben het niet makkelijk.

Ik heb een heerlijke showloze zomer gehad, dank u wel. Als je je dagen slijt met het professioneel volgen van de Katja's, Eggies en Britnies van deze wereld, dan ben je wel toe aan een entertainmentnieuwsloze periode van twee maanden. Ik heb deze show-cold turkey maar voor één evenement onderbroken; een interview met Céline Dion in New York. Het klinkt natuurlijk heerlijk om een wereldster te interviewen, maar toch ga ik er altijd weer met het lood in mijn schoenen naartoe. Je krijgt als interviewer maar een paar minuten de tijd om de diepste zieleroerselen van een vedette op te roepen en als je per ongeluk de verkeerde snaar raakt, is het hele reisje voor niets geweest en heb je een teleurgestelde film- of platenmaatschappij aan de lijn.

Een interview met mijn persoonlijk idool Richard Gere ging helemaal de mist in toen ik hem vroeg naar het geheim van zijn succesvolle samenwerking met Julia Roberts. ,,Wat denk je zelf'', vroeg hij me. ,,Nou'', stotterde ik, ,,u bent een man op leeftijd en zij is een leuke jonge meid, misschien straalt dat iets vertrouwds uit.'' Ik kon nog net een klap ontwijken en de rest van het gesprek kwam het niet meer goed tussen de American Gigolo en het broekie uit Nederland. Ik en mijn mening ook altijd.

Ook een onderonsje met Shirley MacLaine mislukte jammerlijk. Ik had al haar boeken over een leven na de dood gelezen en had me verheugd op een gesprek met een warme vrouw. Shirley bleek een ijskoningin te zijn. Na het interview met haar raakte ik de opnameband expres per ongeluk kwijt en hoopte ik oprecht dat er niet zoiets als reïncarnatie bestaat want een wereld zonder de ziel van Shirley MacLaine is echt beter af.

De sterren leken voor mijn gesprek met Céline Dion niet goed te staan. Ik werd op een regenachtige middag om 12.00 uur in een louche New Yorkse lokatie verwacht en zat vervolgens tot 's avonds acht uur te wachten op onze ontmoeting. Alle hoop op een goed gesprek werd door een reeks incidenten de grond ingeboord. De diva had al twintig uur niet geslapen en moest nu aardig zijn tegen achtereenvolgens een lelijke man van het Amerikaanse Biography Channel die met haar wilde praten over Luciano Pavarotti en een nest Japanners die haar vroegen samen met een lokaal presentatietalent reclamespotjes te maken voor een marathonuitzending. Céline is een one take actress, maar de Japanse dame maakte onverstaanbaar de ene blunder na de ander en Céline zag er steeds meer uit of ze van plan was harakiri te plegen.

Reeds na zeven uur wachten, mocht ik naar het provisorisch ingerichte studiootje voor het gesprek. Ik laadde me helemaal op, keek mijn vragen nog eens door en betrad de arena. Of de duvel ermee speelde werden net op dat moment tien reuzepizza's bezorgd omdat de technici van de bond toe waren aan een avondmaal. Na een half uur smakgeluiden en etensluchten zocht ik tussen de pizzadozen mijn weg naar het interviewplekje. Om mij heen werden de decorstukken al afgebroken door de studiomensen die duidelijk naar huis wilden. Ik wilde ook naar huis, maar moest nog mijn gesprek met de diva hebben. Haar pr-man kwam naar me toe met ogen zo groot dat het leek of hij cocaïne op zijn lenzen had gesmeerd en bood me zijn verontschuldigingen aan voor het lange wachten, maar Céline had echt veel zin in het gesprek. En dat bleek ook. Als een echte professional beantwoordde ze al mijn vragen. Ik moest haar alleen maar af en toe even wakker schoppen. Het leven van een ster gaat niet over rozen, maar van een sterverslaggever al helemaal niet.