Segregatie

Op het Mr. Visserplein, dichtbij de Amsterdamse Plantagebuurt, stond gisteravond een grote rij mensen te wachten voor een bijeenkomst in het gebouw van de Portugees-Israëlitische Gemeente. De sfeer had iets beklemmends, omdat er twee politiebusjes stonden en er overal politieagenten en bewakers in burger rondhingen.

Hoe wrang dat ook in Nederland dergelijke bijeenkomsten alleen nog onder zware bewaking kunnen plaatsvinden.

Ik moest er langs omdat even verderop, in Café Desmet, door GroenLinks een (onbewaakte) politieke avond werd gehouden over `jonge Marokkanen in Amsterdam'. Een van de sprekers was Nabil Marmouch, die zichzelf aanduidt als `een winkelier uit Utrecht' en tevens `secretaris in- en externe betrekkingen van de Arabisch-Europese Liga (AEL) Nederland'.

Een bekende uitspraak van Marmouch luidt: ,,Ja, we willen Israël als zionistische entiteit ontmaskeren.'' Het type uitspraak waar ze ook bij de Portugees-Israëlitische Gemeente nogal bezorgd over zullen zijn.

Marmouch is een man met een kaalgeschoren schedel en een emotieloos gezicht. Zijn onverstoorbaarheid is hét kenmerk van AEL-bestuurders. Ze weten dat hun boodschap controversieel is en ze hebben zich helemaal ingesteld op de agressie die ze ermee oproepen. Zie de koele manier waarop Abou Jahjah, leider van de AEL, zich in openbare debatten handhaaft.

Met Marmouch gaat het de laatste tijd minder goed. Voor de rechtbank van Almelo loopt nog steeds een rechtszaak tegen hem (en zijn broer). De dagvaarding spreekt van afpersing met geweld, diefstal, heling en wederspannigheid. Het hoeft zijn carrière in de AEL niet in de weg te staan, want Jahjah heeft meteen laten weten dat hij achter zijn secretaris blijft staan.

Wat heeft Marmouch ons op deze avond te melden?

We kunnen wat hem betreft opgelucht ademhalen, want met de Marokkaanse jongens is niets mis. ,,Ze willen graag van Nederland houden, maar het wordt ze zo moeilijk gemaakt.'' Ze willen niets liever dan participeren in de Nederlandse samenleving, aldus Marmouch, als ze er hun cultuur en religie maar niet voor hoeven op te geven.

Laat er islamitische scholen komen, zegt Marmouch, zoveel als mogelijk, en we zullen geen kind meer hebben aan de Marokkaanse jongens. Segregatie, dat is het doel van de AEL. De Marokkanen in hun wijken, wij in onze wijken. Ze willen best komen werken in onze wijken, want werk, ja sorry, daar kan Marmouch niet voor zorgen, maar als ze uitgewerkt zijn, gaan ze weer terug naar hun wijken.

Marmouch kijkt onschuldig de zaal in. Het probleem hoeft niet zo groot te zijn, suggereert hij. Investeer nou in die allochtonenwijken, dan komt alles goed. De AEL doet de rest: segregeren.

Maar zijn boodschap valt ook bij GroenLinks in slechte aarde. Er komt geen bijval uit de zaal. Mustapha Laboui, fractievoorzitter van GroenLinks in de Baarsjes, valt hem steeds heftiger aan. Het moet afgelopen zijn met de klaag- en slachtoffercultuur onder Marokkaanse jongeren, bezweert hij. Sociale cohesie moet er in die buurten komen, niks geen segregatie.

Wordt nog vele jaren (en generaties) vervolgd.