Woede

De opzienbarende woede-uitbarsting van Rudi Völler, de bondscoach van het Duitse elftal, in een rechtstreekse tv-uitzending verdient meer navolging dan we beseffen. Geconfronteerd met zware kritiek schreeuwde hij uit: ,,Ik wil die onzin niet meer horen. Altijd maar weer wordt geroepen dat we met ons voetbal op een dieptepunt zijn beland. Zulke Scheissdreck is wel het laatste.''

Zo ging hij nog een poosje door. Het was een ware verrukking voor oog en oor. De redeloze woede van Völler contra de lafheid van de interviewende journalist, die ineenschrompelend opmerkte dat het toch heus niet aan zijn vragen kon liggen. Völler doorbrak een sociale code. Hij zei wat hij voelde.

Of hij gelijk had deed er niet toe. Hij kreeg gelijk, want het werkte. Publiek en collega's vielen hem bij, het elftal stond als één man achter hem. Gisteravond won Duitsland van Schotland.

Vergelijk dat nu eens met Dick Advocaat en het Nederlands elftal. Advocaat pareert de vele kritiek op een nogal zakkige manier. Hij mompelt dat het hem verdrietig stemt, al dat geschimp op zijn hardwerkende spelers.

Ook tegenover Cruijff, die hem onderuit haalde in De Telegraaf, bleef hij beleefd. Terwijl hij, in navolging van Völler, had kunnen roepen: ,,Wat heeft die praatjesmaker dan voor ons gepresteerd? Door hém zijn we geen wereldkampioen geworden. Op het ene wereldkampioenschap faalde hij, naar het volgende durfde hij zelfs niet meer toe. Coach van het

Nederlands elfal? Hij keek wel uit.''

Kijk, dat was een aardig begin geweest. De spelers zouden het als een hartverwarmende geste hebben beschouwd en waren voor hun coach door het vuur gegaan. Maar omdat Advocaat zich inhield, gebeurde het tegenovergestelde. De spelers lieten hem in de steek.

,,Wil jij Nedved aanpakken?'' vroeg Advocaat gisteravond in de rust van de wedstrijd tegen Tsjechië aan Frank de Boer.

,,Ik heb diarree'', zei Frank, en hij verdween bleekjes met een extra wc-rol onder de arm.

Onze aanvoerder! Hij kon trouwens niet meteen op de wc terecht, want daar zat onze vice-aanvoerder, Edgar Davids, nog te mokken over zijn rode kaart. ,,Ik weet heus wel wat mishandeling is'', zei hij, ,,maar dit leek er nog niet op.''

De enige die de lessen van Völler enigszins in praktijk durfde te brengen, was Ruud van Nistelrooij. Maar hij was te laat. Hij begon de dug-out pas te vernielen nadat hij vervangen was. Advocaat keek bezorgd toe. ,,Als je maar van mijn thermoskan afblijft'', zei hij bijna.

Méér woede.

Dat is de weg. We moeten af en toe de sluizen helemaal durven te openen. Wie ons te na komt, zal het weten. Wraak is ons wachtwoord.

Want zelfbeheersing blokkeert. Zij doodt onze impulsen en verandert woede in gelatenheid. Het publiek heeft er ook geen bewondering meer voor.

Heel Nederland hoont nu Balkenende. Maar als hij de neerbuigende begroeting van Bush (,,Good morning, friend'') beantwoord had met een welgemeend: ,,Hallo, ouwe zuiplap'', zou hij onze held zijn geweest. In plaats daarvan bleef hij erbij staan als iemand die last heeft van diarree zo langzamerhand dé nationale kwaal.