Perahia

Als geen ander bezit meesterpianist Murray Perahia de gave van onnadrukkelijke eigenzinnigheid. Dat bleek in zijn onvergetelijke carte blanche-serie, afgelopen seizoen in het Amsterdamse Concertgebouw. Het werd ook duidelijk in de recente reeks prachtopnames van pianowerken van Bach, en op een evenzeer bijzondere opname van `Songs without words' van verscheidene componisten.

Recent verscheen een dubbel-cd met Schuberts drie late Pianosonates D. 958, 959 en 960, alledrie gecomponeerd in diens laatste levensjaar. In zekere zin sluiten Schuberts late pianosonates bij de woordloze liederen aan. Niet voor niets worden de sfeer en de structuur van de late pianosonates vaak met Schuberts liedcyclus Winterreise in verband gebracht; in de late sonates bereikt Schubert een zeggingskracht die raakt aan de grens van wat nog puur abstract is.

Dergelijke grensgebieden zijn Perahia's grote kracht. Neem de dappere, maar als een koorddanser aarzelende baslijn in het Adagio van de Sonate in c-klein (D. 958). Of de melancholie van het Andantino van de Pianosonate in A-groot. Aan de energie, de poëzie en de structurele afgewogenheid hoor je dat Perahia de emotionele uitdrukkingskracht van Schuberts muziek een halszaak vindt, en dat hij er alles aan doet die zo oprecht mogelijk, wars van persoonlijke ijdelheden, tevoorschijn te toveren.

Inderdaad laten Perahia's fijnzinnigheid en gave tot inleving Schubert op zijn aller-Schubertiaans klinken. Het lijkt soms wel alsof Murray Perahia in de meest letterlijke betekenis de ideale vertolker is voor alle muziek die hij aanraakt. Zijn adembenemend, moeiteloos klinkend technisch meesterschap is daarbij slechts een middel.

F. Schubert: Pianosonates door Murray Perahia. (2 cd, Sony, S2K 87706)