Steunsite voor `onze jongens' in Irak

Het gedicht is geschreven door `de trotse moeder van een marinier'. Afscheid nemen doet altijd pijn. Maar de jongens moesten eens weten hoe trots we op ze zijn. Kapitein Ruud Manning van marinevoorlichting in Den Haag vond het zo mooi dat hij besloot het op de speciale website over de Nederlandse missie in Irak (www.nldetirak.nl) te zetten. Daarna, zegt Manning, ,,was de beer los''.

Inmiddels telt de rubriek `thuisfront' vele tientallen berichten van wat in Defensiejargon wat onpersoonlijk wordt aangeduid met de verzamelterm `relaties': vrienden en bekenden, bezorgde moeders, vaders, vriendinnen, zonen en dochters. `De vereniging oud mariniers wenst jullie een goed en gezond verblijf in Irak', schrijft de voorzitter, die afsluit met de strijdkreet `Qua patet orbis' (waar ook ter wereld).

Een website voor het thuisfront bestond al langer, sinds de missie van de mariniers in Eritrea, in 2000. Maar het publiceren van steunbetuigingen aan de militairen is nieuw – tenminste voor Nederland. In de VS kent het `steunen van onze troepen' een lange traditie. En inmiddels hebben Amerikaanse citizens ook de Nederlandse site ontdekt. Thank you Dutch troops, schrijft de familie Llewelyn uit Utah. `Jullie verdienen een staande ovatie', schrijft Jill Bennett uit Georgia. `Dank voor het offer dat jullie brengen.'

De `relaties' uit Nederland kiezen opvallend vaak poëzie als middel om hun emoties onder woorden te brengen. Eens klein, nu groot en sterk. Ben je als marinier in Irak aan het werk, dicht Joni aan broer Nils. De tranen op mijn kussen, schrijft `Knorretje', vormen vlekken in de tijd.

De gedichten werken inspirerend, ook voor mariniers zelf. Korporaal der mariniers algemeen M. Kramer (13 infanteriecompagnie, eerste peloton) is op de site zelf ook aan het dichten geslagen: Ik word wakker in een land vreemd voor mij. Hier is de oorlog net voorbij. (...) Dan denk ik, wat doe ik hier. Thuis wacht een vrouw en een zoon van vier.''