Opgelucht de Geest ontvangen in Mongolië

Amerikaanse zendelingen hebben grote plannen met Mongolië. Als het huidige tempo aanhoudt, dan is over twintig jaar tweederde van Mongolië mormoon.

,,Nu stil zijn, want we gaan de Geest overdragen aan een nieuw lid van onze kerk'', fluistert de perfect Engels sprekende Mongoolse vrouw tijdens de zondagsdienst van de mormonen, een Amerikaanse religieuze groepering die zeer actief is in Mongolië.

Voor in de kerk leggen twee Amerikanen in keurig donker pak, een Mongoolse voorganger en een `gewoon' lid van de kerk hun handen op het hoofd van een goed geklede, wat slungelige jongeman. De jongen sluit zijn ogen, en loopt als hij de Geest eenmaal heeft ontvangen zichtbaar opgelucht terug naar zijn plaats.

De kerk zit niet vol. Er zitten zo'n honderd gelovigen verspreid over de blauwe plastic stoeltjes. Het zijn in meerderheid goed geklede Mongoolse jongeren. De dienst, die bestaat uit een enkele lezing en vooral veel, niet erg overtuigend klinkende samenzang, is geheel in het Mongools. Ook de Amerikaanse zendelingen die in Mongolië werken, spreken allemaal een redelijk woordje Mongools.

De mormonen hebben grote plannen met het land: als de bekeringen in het huidige tempo doorgaan, dan is over twintig jaar zo'n tweederde van de Mongoolse bevolking mormoon, zo heeft iemand berekend op een van de mormoonse websites.

Op dit moment hangt verreweg het grootste deel van de Mongoolse bevolking nog een Tibetaanse variant van het boeddhisme aan. Dat inheemse geloof wordt sinds de val van het communisme, begin jaren negentig, weer gretig beleden.

Buitenlandse zendelingen, vooral uit de Verenigde Staten, hebben Mongolië de afgelopen tien jaar op grote schaal aangedaan. En overal in het dunbevolkte land zijn missieposten opgericht.

Waarom is de Mongoolse jongen eigenlijk lid geworden van de mormoonse kerk? ,,Gewoon, omdat ik in God ben gaan geloven'', zegt hij. Heeft het lidmaatschap ook nog praktische voordelen? ,,Daar gaat het me helemaal niet om'', stelt hij nadrukkelijk, en dan geeft hij aan dat het gesprek wat hem betreft ten einde is.

Ouderling Fox, een van de ongeveer tien Amerikaanse zendelingen die allemaal keurig kort gekapt zijn, wil niet antwoorden op de vraag hoeveel Mongolen hij zelf heeft bekeerd. ,,Ik bekeer helemaal niemand, het is de Heer die de mensen tot het geloof roept.'' Hij benadrukt dat het enige voordeel van het lidmaatschap van de kerk is dat je toegang krijgt tot een beter en gelukkiger leven.

Toch lijkt dat niet helemaal waar. Na afloop van de dienst legt Beth Haynes, hoogleraar aan de Brigham Young University in Hawaii, aan een Mongoolse bekeerlinge uit hoe je een studiebeurs kunt krijgen voor haar universiteit. ,,Gelovigen vanuit de hele wereld hebben een studiefonds opgericht dat beurzen beschikbaar stelt. Daar zou je eens naar moeten kijken'', zegt ze tegen de geïnteresseerde vrouw.

Bat Erden kent de universiteit in Hawaii ook. ,,Ik ben nu tijdelijk over voor een onderzoek, maar ik studeer business management en economie in Hawaii met een beurs van de kerk. Ik hoop daarna nog verder te kunnen leren, maar als dat niet lukt, dan begin ik met mijn vrouw een eigen zaak in Ulan Bator.''

Maar het is geen eenrichtingsverkeer: de Mongoolse vrouw die aan het begin van de dienst om stilte vroeg voor het overdragen van de Geest, blijkt zelf over een ruime ervaring als zendeling te beschikken. Ze verbleef achttien maanden in Las Vegas, Nevada, waar ze zich inzette om het gok- en dranklustige publiek te bewegen tot het opgeven van zijn zondige gedrag. Ook Bat Erden heeft een tijd als zendeling in Amerika gediend, maar hij had het geluk dat hij die periode mocht doorbrengen in Salt Lake City zelf, de thuisbasis van de mormoonse geloofsgemeenschap in Amerika.

Niet iedereen blijft na een studie in het buitenland ook trouw kerkganger. ,,Ik ben dankbaar dat ik met mormoons geld in de Verenigde Staten ben opgeleid, maar ik ga nu vrijwel nooit meer naar de kerk'', bekent de accountant Purevsuren Lamjav.

,,Nee, ik heb niets tegen de mormonen, maar ik heb simpelweg niet meer zo veel tijd. Mijn baan in de financiële wereld is daarvoor gewoon te veeleisend.''