Twintig euro en een reservetampon

Lucila Wellens (14) was opeens verdwenen toen ze deze zomer met haar familie in Italië was. Vijf dagen later werd Lucila door de politie teruggevonden in Frankrijk op zoek naar haar vakantievriendje.

Ze zitten met z'n drieën rond de tafel in de huiskamer: Lucila, haar moeder Berna Endstra (49) en haar vader Wim Wellens (50).

De moeder: ,,De eerste week van de vakantie stonden we op een kleine camping in de Franse Alpen. Daar vertelde Lucila dat ze Sebastiaan had ontmoet. En dat ze met hem had gezoend. Ik maakte me er nogal zorgen over. Hij was al 24.'' Lucila: ,,Hij had bruine ogen, hij was vrij groot en best wel gespierd. Hij was gewoon heel knap. En ontzettend aardig. Ik zei tegen hem dat ik 17 was. Hij sprak een beetje Engels. Hij was alleen op vakantie.'' De moeder: ,,Wij dachten dat hij wist dat ze pas 14 is. We hebben daar lekker gewandeld en gelezen.'' Lucila: ,,Ik sloop 's nachts de tent uit.'' De moeder: ,,We hadden niets in de gaten.''

Op vrijdag vertrokken ze naar Italië, de donderdag erna zou Sebastiaan weggaan. De moeder: ,,Lucila wilde het niet meer over hem hebben. Ze zei dat de liefde over was.'' Een paar dagen later waren ze in Lucca. De moeder: ,,Lucila vond Lucca heel mooi. Ze was razend enthousiast over de kerk San Michele. Ze vond zelfs een bankgebouw prachtig. Achteraf dacht ik: dat klopte niet. Lucila houdt helemaal niet van architectuur. Ze was ook heel onrustig. Maar ze was ongesteld en ik dacht dat het daar aan lag. Toen vroeg ze: mag ik teruglopen om dat standbeeld nog eens te bekijken? Ik zei: natúúrlijk. Misschien had ik toen alerter moeten zijn. Lucila die teruggaat om een standbeeld te bekijken. Ze kwam niet meer terug.''

Haar ouders dachten eerst dat Lucila een winkeltje in was gelopen. Of dat ze ergens was gaan plassen. Na drie kwartier sloegen we alarm. Lucila: ,,Toen was ik al lang weg. Binnen drie minuten was ik al buiten de stadsmuren van Lucca.'' Haar vader: ,,Ja, wees er maar trots op.'' Lucila: ,,Ik zit op atletiek. Ik heb 21 prijzen gewonnen.'' Ze wil naar boven lopen om de bekers te laten zien. De moeder: ,,Er kwam een ambulance langs. We dachten dat Lucila misschien was flauw gevallen. Het was bloedheet, veertig graden. We zijn er heen gerend. Maar het was voor iemand anders.'' De vader: ,,Weglopen leek onwaarschijnlijk. Ze had geen geld bij zich en ze was ongesteld.'' Lucila: ,,Ik had twintig euro bij me en een reservetampon.'' De vader: ,,Ze had niets voor haar contactlenzen bij zich. En geen paspoort.'' Lucila: ,,Die was ik vergeten.''

Op de camping zagen haar ouders dat de kaarten van Frankrijk en Italië weg waren. En Lucila's dagboek. Toen begonnen ze er toch aan te denken dat Lucila misschien was weggelopen. Lucila: ,,Net buiten Lucca heb ik een meneer op een motor aangesproken. Ik dacht: een motor gaat sneller dan een auto. Die meneer ging naar La Spezia. Daar wilde ik ook heen. Ik zei dat mijn familie daar woonde. Hij vroeg twintig euro voor die lift.'' Onderweg stopten ze om wat te eten. ,,Toen vroeg hij of ik met hem in een hotel wilde douchen. Daar schrok ik wel van. Ik zei: ja hoor. Maar toen we in La Spezia aankwamen, ben ik afgestapt en hard weggerend. Eerst rende hij me achterna, maar zijn motor stond niet op slot.'' Daarna reed ze met een vrachtwagenchauffeur mee naar Milaan. ,,Hij vroeg ook weer om seks, na vijf minuten al. Ik zei: nee, doe maar niet.'' Haar vader: ,,Ze heeft zo ongelooflijk veel geluk gehad. Het lijkt wel alsof ze dat niet beseft.'' Lucila: ,,Toen kreeg ik een lift van een man naar Turijn. Hij wilde me eigenlijk verder meenemen, maar ik ben bij een stoplicht uitgestapt. Daarna kon ik met iemand meerijden naar Vercelli. Daar was ik om twee uur 's nachts. Een auto reed me klem toen ik op straat liep. Ik schrok me dood. Maar die man zei: rustig maar, ik wil je helpen. Ik zei dat ik op weg was naar mijn familie in Aosta. Ik heb bij hem thuis geslapen.'' Haar moeder slikt hoorbaar. Lucila: ,,Op de bank. De volgende dag ging ik verder, maar net voor de Mont Blanc-tunnel werd ik aangehouden door de politie. Mijn kleren waren kapot, ik zag er vies uit. Dat vonden ze raar. Ik zei dat ik uit Amsterdam kwam en ik zei zomaar een naam.'' Haar moeder: ,,Wat voor een naam gaf je op dan? Lucila: ,,Dat weet ik niet meer. Om vijf uur werd ik aangehouden om negen uur mocht ik gaan. Ik moest me wel de volgende dag melden. Ze zwaaiden me nog uit met z'n allen.'' Haar moeder: ,,Dat is toch ongelooflijk. Heb je er toen aan gedacht om ons te bellen?''

Dat had Lucila niet. Ze dacht er eigenlijk ook niet aan dat haar ouders zich zorgen zouden maken. Die hadden inmiddels Sebastiaan gebeld. De moeder, tegen Lucila: ,,Die zei tegen ons dat jij toen we nog in Frankrijk waren opeens op een nacht in zijn tent had gelegen. En hij zei tegen ons dat hij dat eigenlijk niet wilde.'' Lucila, fel: ,,Dat zegt hij nu. Hij vond het heel gezellig dat ik daar lag. Hij zei: I love you.'' De moeder: ,,Voor de vakantie had Lucila nog gezegd dat ze een heleboel jongens ging versieren. Ik dacht nog: die ruimte moet ik haar geven.''

Lucila ging terug naar Turijn, daar sliep ze 's nachts op straat, onder een stuk gordijn dat ze had gevonden. Het was al woensdag, Lucila wist dat Sebastiaan de volgende dag niet meer op de camping zou zijn. ,,Dus moest ik naar zijn huis. Hij woont in Châtellerault. Dat was nóg veel verder.'' Ze stapte op de trein naar Lyon. Toen de conducteur kwam, ging ze op de wc zitten. Daarna liftte ze verder, via Mâcon naar Beaune. Ze sliep in een vrachtwagen, de chauffeur had haar meegenomen. ,,De volgende dag gaf hij me 70 euro voor een taxi naar Dijon. Hij vond het gevaarlijk voor een meisje om te liften. Van dat geld heb ik een broodje gekocht, water en ondergoed. Toen naar Auxerre, Montargis, Orléans. 's Nachts heb ik een uurtje langs de vangrail geslapen. Toen ik het koud kreeg, ging ik weer lopen.''

Haar broertje José Luis (13) roept vanachter de computer: ,,Ik wist al die tijd dat ze nog leefde. Ik had een steen, die had ik altijd 's nachts in mijn hand. De volgende ochtend zei ik: mama, de steen is nog warm, Lucila leeft nog.'' Lucila: ,,In Châtellerault heb ik de hele dag naar Sebastiaan gezocht. Ik had een adres, maar dat klopte niet. Ik heb mensen op straat gevraagd of ze hem kenden. Ik heb ook aangebeld. Een man bood me een slaapplaats aan. De volgende dag ging ik naar Parijs.'' De moeder: ,,Waarom Parijs.'' Lucila: ,,Dat weet ik niet. Ik wist het niet meer. Het was mislukt. Iets voor Blois vroeg ik een lift aan een wegenwachtmeneer.'' En die wegenwachtmeneer bracht haar naar de politie in Blois. De moeder: ,,Die belde ons. Ze zeiden dat het een wonder was dat ze het er levend vanaf had gebracht. Het eerste wat ze tegen haar broer zei was: dit doe ik nooit meer. Toch Lucila?'' Lucila bromt een beetje. De moeder: ,,In Blois merkte ze pas dat iedereen haar zocht. Daar was ze heel verbaasd over. Toch Lucila?'' Lucila: ,,Ik hoorde dat ik op de tv was geweest en in kranten. Ik dacht: huh?'' Ze had nooit gedacht dat haar ouders zo hun best zouden doen om haar terug te krijgen. De moeder: ,,Lucila is geadopteerd. We denken dat dat ermee te maken heeft. Ze kwam met haar broertje uit Colombia toen ze vijfenhalf was.'' Daarvoor woonden de twee kinderen bij een vriendin van haar moeder. Hun moeder had hen daar een keer gebracht en had ze nooit meer opgehaald. Lucila: ,,Ik kan me er bijna niets van herinneren.'' De moeder: ,,Het verbaast me dat je dat zegt, Lucila. Je kon je altijd heel veel herinneren.'' Ze legt een fotoboek op tafel. Een tien jaar jongere Wim Wellens met donkerbruin haar en donkerbruine baard met een meisje in een nieuw bloemenjurkje op zijn arm. Hij ziet zijn adoptiedochter voor het eerst. De moeder: ,,Lucila is altijd een heel gemakkelijk kind geweest. Ze paste zich sneller aan Nederland aan dan haar broertje. Maar een jaar geleden zei ze opeens: mama, jij bent anders.'' De vader: ,,Ik heb het gevoel dat het wel goed komt allemaal. Ik ben leraar economie op een middelbare school. Ik krijg vaak pubers in mijn klas van wie ik denk: daar is echt niets aan. Dan kom je ze een paar jaar later tegen en dan zijn het hartstikke leuke mensen geworden.''