Ruzie in het damestoilet

Sophie de Klerck (37), fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (6) en Tom (2), woont samen met Mark (39) en vertelt over haar drukke leven.

,,Waarom nemen we geen au pair? Ik begrijp best dat jij meer tijd voor je proefschrift en jezelf wilt, maar op dit moment kan ik niet meer effort in het gezin stoppen. Talloze kinderen in deze wereld worden door au pairs opgevoed.'' ,,Sophie, ik heb het al zo vaak gezegd: met een au pair ben je al je privacy kwijt. Bovendien, je neemt toch geen kinderen om ze vervolgens uit te besteden. Je moet gewoon meer tijd vrijmaken voor Max en Tom.'' ,,Meer tijd, dat gaat nu echt niet. De voorbereiding van die Town Hall Meeting in Chicago komt volledig op mij neer. Komt nog eens bij dat ik mijn vreselijke assistente ga vervangen door een junior pr manager om de functie te upgraden, dus ik moet een sollicitatieprocedure op gang zetten. Kost zeeën van tijd. Dan moet ik nog het opkomend interview met mijn CEO en Le Monde voorbereiden, met HR zitten over het cultuurveranderingsprogramma, kortom, ik moet vreselijk veel multitasken.''

,,En, had u al een keuze gemaakt?'' Opgewekt neemt de ober van het visrestaurant onze bestelling van oesters en gegrilde tonijn op. Waarom is die man zo vrolijk? Zeker gemakkelijk beroep, bestellingen opnemen. Eeuwen geleden, dat mijn Mark en ik voor het laatst uit eten gingen. En dan niet eens voor de gezelligheid, maar om onze relatie te herdefiniëren.

Oh shoot, mijn gsm trilt. Heb mijn Mark beloofd telefoon uit te zetten, maar kan natuurlijk niet onbereikbaar zijn. ,,Ik ga even mijn neus poederen.'' ,,Alweer? Dat is al de tweede keer sinds we tien minuten geleden hier binnen kwamen.''

Voor de wasbak lees ik mijn sms-berichten. Eerste bericht, mijn Fransman, mmmh: Sophie, how was yr holiday in Provence & when will I c u again xxx. Tweede bericht, mijn baas: Sophie, morgenochtend 08.00hrs confcall met Azie, mijn kantoor, expect you to be there! Dan stormt mijn Mark het damestoilet binnen. Betrapt. En flagrant délit. ,,Kun je nou echt geen avond alleen met mij zijn'', schreeuwt-ie. ,,Altijd dat werk. Wij komen op de honderdtachtigste plaats. Het zou je niet eens opvallen als wij er niet zijn. Jij hebt meer aandacht voor je nieuwe Manolo Blahniks dan voor je kinderen. Wist je dat Max de afgelopen weken op school zijn eerste woorden heeft leren schrijven? En dat hij dat al die tijd aan jou probeert te laten zien. Maar nee, mama is er nooit, mama moet werken. Weet je wat jij moet doen: geen au pair nemen, maar een huishoudster die schoonmaakt en je eten kookt. Ons heb je toch niet nodig.'' Grinnikend komt een vrouw haar toilet uit en wast haar handen. Mark loopt bruusk weg. Wat heeft hij opeens? Zeker te veel van die klagerige dad-lit gelezen die tegenwoordig per dozijn wordt uitgegeven. Ik meld de ober dat onze plannen veranderd zijn en reken af. Geef hem per ongeluk een veel te grote fooi. Hij kijkt nu nog opgewekter.

Mijn Mark wacht buiten, gelukkig. ,,Is dat nou nodig, zo'n scheldpartij op het damestoilet? Ik had me nota bene net voorgenomen meer tijd te maken voor de kinderen. Het is voor mij ook allemaal niet te doen. Ik voel me net zo'n traditionele man, die na een dag hard werken z'n vrouw over zich heen krijgt dat hij thuis ook nog eens alles moest doen.'' ,,Nou, ik heb nieuws voor je: die traditionele mannen bestaan niet meer. En jij moet echt veranderen, Sophie, anders pakken wij onze spullen en vertrekken.''