Nieuwe Maas - Oude Maas

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld, vandaag de stad Rotterdam uit.

Het is ochtend en we lopen over de grote brug. Hier in Rotterdam heet die brug `de Zwaan'. Een vreemde naam, geen dons te bekennen, allemaal staalhard materiaal. Auto's scheuren erover, lange vrachtschepen knorren eronderdoor, de wind briest erlangs maar op dit tijdstip behoort de Erasmusbrug aan de joggers. Met wijdgesperde neusgaten puffen deze stadsgnoes langs, niet stampend op hoeven maar sliffend op luchtkussentjes. Ze huldigen de nonchalance van de habitué, maar ze rennen hier niet voor niets: ze houden van het babbelende groene water van de Nieuwe Maas, van de sierlijst die de brug De Hef om de stapelwolken legt, van de rechte gevelrij op het Noordereiland, van de stoere bogen van de Willemsbrug verderop.

We belopen het Erasmuspad, en dat doen we eigenlijk clandestien. De route is achterhaald, hij wordt aangepast, er komt een nieuwe druk, hier en daar zijn de markeringen zelfs weggekrabd. Maar we doen het toch. We kachelen via het verlaten poppenhuis dat Binnenhaven heet, een internationaal bevolkte buurt binnen, die New-Yorkachtig swingt om en onder een metrolijn op hoge betonnen poten. Van de Rijnhaven met zijn aangelijnde vrachtschepen en knikkende kranen, gaan we de Maashaven langs. Daar verrijst, in een parfum van kaf en stro, een weergaloos betonnen gevaarte, met hoekige gangen hoog over de kade en allerlei buizen en uitstulpsels. Het is onderkomen praal, maar dit gevaarte wordt gelukkig niet afgebroken: het zal een discotheek herbergen.

Het voordeel van een stadswandeling is dat je een stad anders beloopt (niet slenterend maar met flinke stap) en bekijkt (als een heftig natuurverschijnsel). En dat je een moorkop uit het handje kunt eten, bij de banketbakker op de hoek van de Katendrechtse Lagedijk.

Het nadeel is dat je soms veroordeeld bent tot stukken wandelcorvee door een saaie woningnoodbouw-straat.

Het voordeel is dat je weer des te meer in je hum bent bent als je een weelde-park als het Zuiderpark binnenstapt.

Het voordeel is het proeven van het grensgebied tussen stad en land. De stad is weg waar een vaart de Koedood heet en een klassiek dorp Smitshoek, met de klemtoon op de tweede lettergreep. Waar een man uit zijn voortuin roept, dat er van `dat' wandelboekje `geen ene moer meer klopt' en een alternatieve route uitduidt. Waar de velden zompig naar kool ruiken en de akkers kaalgemaaid zijn.

Waar in café `t Schaapje (`Consumptie verplicht') keuze is uit een broodje bal (voor de mannen) of een tosti (voor de vrouwen).

Daar is de Oude Maas, met felle golfjes onder een dreigende hemel. Geen brug te bekennen.

12 km. Uit: Erasmuspad. Uitg. Milieucentrum Rotterdam, 2000. Uitverkocht. In november 2003 verschijnt een nieuwe versie.

Inl. tel. 010 4765355.